Шикваи ҳасани Лайлии ончунон пар кард ҳомӯн ро

شکوه حسن لیلی آنچنان پر کرد هامون را

Ки аз ҷамъияти оҳӯ , ҳисории сохт маҷнӯн ро

که از جمعیت آهو، حصاری ساخت مجنون را

Чунон бошанд ваҳшати дидагони ҷӯёии якдигар

چنان باشند وحشت دیدگان جویای یکدیگر

Ки меояд Роми оҳӯ ба истиқболи маҷнӯн ро

که می آید رم آهو به استقبال مجنون را

Агар даст аз даҳони оҳ оташбор бурдорам

اگر دست از دهان آه آتشبار بردارم

Мушаббаки ҳамчуи миҷмар ме тавонам сохт гардун ро

مشبک همچو مجمر می توانم ساخت گردون را

Намирад ҳар ки бо маъшӯқ дар як перҳан бошад

نمیرد هر که با معشوق در یک پیرهن باشد

Висол ганҷ дорад зиндаи зери хоки қорун ро

وصال گنج دارد زنده زیر خاک قارون را

Нагардад мунқатиъи файзи бузургон дар туҳидастӣ

نگردد منقطع فیض بزرگان در تهیدستی

Ки хам чун шуд тиҳӣ , дороломонӣ шуд Флотўн ро

که خم چون شد تهی، دارالامانی شد فلاطون را

Сар аз хиҷлати зи зери боли қамарии барнамеи орад

سر از خجلت ز زیر بال قمری برنمی آرد

Магар дидааст сарви бӯстони он қади мавзунро ?

مگر دیده است سرو بوستان آن قد موزون را؟

зи ковуш беш оби чашмаҳо афзӯн шавад соиб

ز کاوش بیش آب چشمه ها افزون شود صائب

Тиҳӣ азгриаҳнатавон сохт дилҳои пар аз хӯн ро

تهی ازگریه نتوان ساخت دل های پر از خون را

Агар чаҳ нест қадари хок , шеъри тозаро соиб

اگر چه نیست قدر خاک، شعر تازه را صائب

Ҳамон арбоби назм аз икдгр дузданд мазмунро !

همان ارباب نظم از یکدگر دزدند مضمون را!