зи баси андешаи Лайлӣ ба ҳам печиди маҷнӯн ро

ز بس اندیشه لیلی به هم پیچید مجنون را

Ба фикр гирдбод афтод ҳар кас дид маҷнӯн ро

به فکر گردباد افتاد هر کس دید مجنون را

Ба ин тамкин агар беруни хиромади Лайлӣ аз маҳмил

به این تمکین اگر بیرون خرامد لیلی از محمل

Тапиданҳои дил , хоҳад з ҳам пошед маҷнӯн ро

تپیدن های دل، خواهد ز هم پاشید مجنون را

Ҷудоӣ мушкиласт аз ҳам , ду дил чун ошно уфтад

جدایی مشکل است از هم، دو دل چون آشنا افتد

Фромш кард ваҳшатро чу оҳӯ дид маҷнӯн ро

فرامش کرد وحشت را چو آهو دید مجنون را

Ман он рӯзӣ ки оҳанги биёбон ҷунун кардам

من آن روزی که آهنگ بیابان جنون کردم

Лаҳад аз ғайритем , гаҳвора сон ларзид маҷнӯн ро

لحد از غیرتم، گهواره سان لرزید مجنون را

Дар он водӣ кунам аз содагии фикри сару сомон

در آن وادی کنم از سادگی فکر سر و سامان

Ки май бояд ба пои мурғ , сар хоред маҷнӯн ро

که می باید به پای مرغ، سر خارید مجنون را

Азон чашм ҷунун фармо , ҳамон дар пардаи шармам

ازان چشم جنون فرما، همان در پرده شرمم

Агар чаҳ борҳои савдоӣ ман молида маҷнӯн ро

اگر چه بارها سودای من مالید مجنون را

Баромади ҳасани Лайлӣ бе ҳиҷоби он рӯз аз маҳмил

برآمد حسن لیلی بی حجاب آن روز از محمل

Ки заъфу нотавонӣ аз назари пӯшеди маҷнӯн ро

که ضعف و ناتوانی از نظر پوشید مجنون را

Ба танг оварад Лайлӣ бар маҷнӯнро , наме донам

به تنگ آورد لیلی بر مجنون را، نمی دانم

Ки он ҳасани басомон чун ба дил гунҷид маҷнӯнро ?

که آن حسن بسامان چون به دل گنجید مجنون را؟

Ба болу пар агар кӯҳи гаронро мӯр бардорад

به بال و پر اگر کوه گران را مور بردارد

Ба мизони хиради ҳам метавон санҷид маҷнӯн ро

به میزان خرد هم می توان سنجید مجنون را

Гиребони чоки хоҳии бозгашт эй Лайлӣ аз ҳомӯн

گریبان چاک خواهی بازگشت ای لیلی از هامون

зи истиғно агар хоҳӣ чунин пурсед маҷнӯн ро

ز استغنا اگر خواهی چنین پرسید مجنون را

Самоъи хонаи пардозони дил , кайфиятӣ дорад

سماع خانه پردازان دل، کیفیتی دارد

Ки шуд девона ҳар кас дар биёбон дид маҷнӯн ро

که شد دیوانه هر کس در بیابان دید مجنون را

Ҳавоӣ доман саҳрост Лайлиро магар дар сар ?

هوای دامن صحراست لیلی را مگر در سر؟

Ки дил дар сина меларзад чу барги беди маҷнӯн ро

که دل در سینه می لرزد چو برگ بید مجنون را

Чунон аз сӯзи савдо мӯӣ шуд бар торакаши заррин

چنان از سوز سودا موی شد بر تارکش زرین

Ки натавон фарқ кардани соиб аз хуршеди маҷнӯн ро

که نتوان فرق کردن صائب از خورشید مجنون را