Хамӯшӣ меҳр хомӯшӣ занад бар лаби сухани чин ро

خموشی مهر خاموشی زند بر لب سخن چین را

Ки созад ғунчаи лаби бастаи кӯтаҳи дасти гулчин ро

که سازد غنچه لب بسته کوته دست گلچین را

Буд аз содаи рӯйони нўхтонро саркашии афзӯн

بود از ساده رویان نوخطان را سرکشی افزون

Ки ваҳшат ҳаст беш аз оҳӯони оҳӯии мишкӣн ро

که وحشت هست بیش از آهوان آهوی مشکین را

Буд чун кӯҳкан дар ошиқии собити қадам ҳар кас

بود چون کوهکن در عاشقی ثابت قدم هر کس

Буруни орад ба ҷон бенафас аз санги ширин ро

برون آرد به جان بی نفس از سنگ شیرین را

Яди Байзои зи хиҷлат об шуд чун шамъи кофурӣ

ید بیضا ز خجلت آب شد چون شمع کافوری

Баровардӣ ту то аз остини дасти булӯрӣн ро

برآوردی تو تا از آستین دست بلورین را

Хусумат бо гаронқадрони сабки мағзӣ буд , варна

خصومت با گرانقدران سبک مغزی بود، ورنه

Ба оҳӣ май гузорам дар фалохани кӯҳи тамкин ро

به آهی می گذارم در فلاخن کوه تمکین را

Ҳиҷоби нур май сӯзади нигоҳи хираи чашмон ро

حجاب نور می سوزد نگاه خیره چشمان را

Наме бояд ниқоби дигари он рухсори шармин ро

نمی باید نقاب دیگر آن رخسار شرمین را

Наяндешанд зи оҳу нолаи ошиқи ҳўснокон

نیندیشند ز آه و ناله عاشق هوسناکان

Ки шӯри булбулон кӯтаҳ насозад дасти гулчин ро

که شور بلبلان کوته نسازد دست گلچین را

Ба зуҳди хушк , зоҳид барнаме ояд зи худбинӣ

به زهد خشک، زاهد برنمی آید ز خودبینی

Ки набӯд ҷавҳар аз худ баридани теғи чубин ро

که نبود جوهر از خود بریدن تیغ چوبین را

Сухан бояд ки бошад он қадрҳо дилнишини соиб

سخن باید که باشد آنقدرها دلنشین صائب

Ки аз мушкили писандон во кашад бе хости таҳсин ро

که از مشکل پسندان وا کشد بی خواست تحسین را