Тиллоӣ шуд чаман соқӣ бигардон ҷоми заррин ро

طلایی شد چمن ساقی بگردان جام زرین را

Бикаш бар рӯй авроқи хазони дасти нигорин ро

بکش بر روی اوراق خزان دست نگارین را

Сари зулфӣ ки дар дунбол дорад хати маъзулӣ

سر زلفی که در دنبال دارد خط معزولی

Кам аз хоб парешон нест чашми оқибати байн ро

کم از خواب پریشان نیست چشم عاقبت بین را

Нигоҳи содаи лавҳон бар ҳарири хоб май ғалатад

نگاه ساده لوحان بر حریر خواب می غلطد

Ҳамеша хор дар ҷайбаст чашми оқибати байн ро

همیشه خار در جیب است چشم عاقبت بین را

Навой шӯри маҳшари ханда Кебекаст дар гӯшаш

نوای شور محشر خنده کبک است در گوشش

Чаҳ парво аз фиғони ошиқони он кӯҳи тамкинро ?

چه پروا از فغان عاشقان آن کوه تمکین را؟

Дилам ҳар лаҳза аз доғӣ ба доғи дигари овезад

دلم هر لحظه از داغی به داغ دیگر آویزد

Чу беморӣ ки гирданд зи тоби дарди болин ро

چو بیماری که گرداند ز تاب درد بالین را

Дили мушкили писанди ман ба гирди он сухан гардад

دل مشکل پسند من به گرد آن سخن گردد

Ки дили пеш аз забон омода гардад ҳарфи таҳсин ро

که دل پیش از زبان آماده گردد حرف تحسین را

Яди Байзо чаро фиръавнро дар остин бошад ?

ید بیضا چرا فرعون را در آستین باشد؟

Ба даст булҳавас мапаснд он дасти нигорин ро

به دست بوالهوس مپسند آن دست نگارین را

Фалакро мондагӣ аз гардиш худ нест як соъат

فلک را ماندگی از گردش خود نیست یک ساعت

Ки аз ранҷи сафар парво набошад хонаи зин ро

که از رنج سفر پروا نباشد خانه زین را

Надоранд аҳли ғифлати тоқати майдони аҳли дил

ندارند اهل غفلت طاقت میدان اهل دل

Тавонад қатрае аз ҷои бурдани хоби сангин ро

تواند قطره ای از جای بردن خواب سنگین را

Маро дар чарх овардааст соиби Тифли хўдроиӣ

مرا در چرخ آورده است صائب طفل خودرایی

Ки аз шухӣ гузорад дар фалохани кӯҳи тамкин ро

که از شوخی گذارد در فلاخن کوه تمکین را

Ба ҷои лаълу гавҳар аз замини Исфаҳони соиб

به جای لعل و گوهر از زمین اصفهان صائب

Ба малик ҳинд хоҳад баради ин ашъори рангин ро

به ملک هند خواهد برد این اشعار رنگین را