Гуфтори сидқ , моя озор ме шавад

گفتار صدق، مایهٔ آزار می‌شود

Чун ҳарфи ҳақ баланд шавад дор ме шавад

چون حرف حق بلند شود دار می‌شود

Пой ба хоби рафтаи шуморади далел ро

پای به خواب رفته شمارد دلیل را

Онро ки шавқи қофила солор ме шавад

آن را که شوق قافله‌سالار می‌شود

Чун ақл нест нақди ҷунуни қалбу нораво

چون عقل نیست نقد جنون قلب و ناروا

Девонаи харҷи кӯча ва бозор ме шавад

دیوانه خرج کوچه و بازار می‌شود

Кӯҳи таъаллуқӣ ки ту бар хеши баста Эй

کوه تعلقی که تو بر خویش بسته‌ای

Аз сояи ту хок гронбор ме шавад

از سایه تو خاک گرانبار می‌شود

Дилҳои об карда намонад дарин бисот

دل‌های آب کرده نماند درین بساط

Шабнами куҷои Муқӣмӣ гулзор ме шавад

شبنم کجا مقیمی گلزار می‌شود

Дар маҳфилӣ ки рӯй ту гардад арақ фишон

در محفلی که روی تو گردد عرق فشان

Аз хоби ҳайрати оина бедор ме шавад

از خواب حیرت آینه بیدار می‌شود

Дар чашми булбулӣ ки кашад сар ба зери бол

در چشم بلبلی که کشد سر به زیر بال

Олами тамоми як гул бехор ме шавад

عالم تمام یک گل بی‌خار می‌شود

Ақлӣ ки мегушӯд зи кори ҷаҳони гиреҳ

عقلی که می‌گشود ز کار جهان گره

Имрӯзи сарф бастан дастор ме шавад

امروز صرف بستن دستار می‌شود

Аз ҳирс , кори нафас ба тӯл амл кашад

از حرص، کار نفس به طول امل کشد

Ин мӯр аз имтидоди замон мор ме шавад

این مور از امتداد زمان مار می‌شود

Бар чин бисот шед ки тоъоти зоҳирӣ

بر چین بساط شید که طاعات ظاهری

Дар чашми нафаси парда пиндор ме шавад

در چشم نفس پرده پندار می‌شود

Сӯрох мешавад дилаш аз даврии муҳӣт

سوراخ می‌شود دلش از دوری محیط

Ҳар қатрае ки гавҳар шҳўор ме шавад

هر قطره‌ای که گوهر شهوار می‌شود

Натавон зи шарм дар рухи он глъзор дид

نتوان ز شرم در رخ آن گلعذار دید

Шабнами ҳиҷоби чеҳра гулзор ме шавад

شبنم حجاب چهره گلزار می‌شود

Соиб зананд меҳр ба лаби ҷумлаи тӯтӣон

صائب زنند مهر به لب جمله طوطیان

Ҳарҷо ки хомаи ту шкрбор ме шавад

هرجا که خامه تو شکربار می‌شود