Аз ёди васл , дидаи ман сайр ме шавад

از یاد وصل، دیده من سیر می‌شود

Маҳтоб дар пиёлаи ман шер ме шавад

مهتاب در پیاله من شیر می‌شود

Ҳаргиз ба сӯии хеш наме бинӣ аз ҳиҷоб

هرگز به سوی خویش نمی‌بینی از حجاب

Дар хилвати ту оина дилгир ме шавад

در خلوت تو آینه دلگیر می‌شود

Даври нишоти зуд ба анҷом ме расад

دور نشاط زود به انجام می‌رسد

Май чун ду сол умр кунад пер ме шавад

می چون دو سال عمر کند پیر می‌شود

Золим ба марг даст намедорад аз ситам

ظالم به مرگ دست نمی‌دارد از ستم

Охири пари уқоби пар тир ме шавад

آخر پر عقاب پر تیر می‌شود

Онро ки рӯзгор нагирад ба ҳар гуноҳ

آن را که روزگار نگیرد به هر گناه

Чун ҷамъ шуд гуноҳ , худогир ме шавад

چون جمع شد گناه، خداگیر می‌شود

Аз чашми оҳӯонаи Лайлӣ ҳазар кунад

از چشم آهوانه لیلی حذر کند

Маҷнӯн агарчӣ дар даҳан шер ме шавад

مجنون اگرچه در دهن شیر می‌شود

Тадбири бандаи соя тақдир эзадаст

تدبیر بنده سایه تقدیر ایزدست

Варна кадоми кор ба тадбир ме шавад

ورنه کدام کار به تدبیر می‌شود

Ашки надомати ту ба доман наме расад

اشک ندامت تو به دامن نمی‌رسد

Ҳарчанд бештари зи ту тақсир ме шавад

هرچند بیشتر ز تو تقصیر می‌شود

Тӯмори шикваи ту ба афлок ме расад

طومار شکوه تو به افلاک می‌رسد

Як лаҳзаи рӯзии ту агар дайр ме шавад

یک لحظه روزی تو اگر دیر می‌شود

Чун офтоб , фикри ман офоқро гирифт

چون آفتاب، فکر من آفاق را گرفت

Ҳасани ғариби зуд ҷаҳонгир ме шавад

حسن غریب زود جهانگیر می‌شود

Натавон гузаштан аз ду ҷаҳон бе ҷиҳоди нафас

نتوان گذشتن از دو جهان بی‌جهاد نفس

Ин роҳи даври қатъ ба шамшер ме шавад

این راه دور قطع به شمشیر می‌شود

Соиб ба гиря гирд баровард аз ҷаҳон

صائب به گریه گرد برآورد از جهان

Сайли баҳорро ки Аннангир ме шавад

سیل بهار را که عنانگیر می‌شود