Гул дода ҳарзаи нолӣ чаман диҳад

گل داده هرزه نالی چمن دهد

Гӯши гарони сазои лаби пар сухан диҳад

گوش گران سزای لب پر سخن دهد

Барги хазони расидаи шуморади Суҳайл ро

برگ خزان رسیده شمارد سهیل را

Лаълаш ки гӯшмоли ақиқ Яман диҳад

لعلش که گوشمال عقیق یمن دهد

Дарёи шаҳиди ишқи турои шустушӯи надод

دریا شهید عشق ترا شستشو نداد

Шабнам чаҳ дод лолаи хунин кафан диҳад

شبنم چه داد لاله خونین کفن دهد

Оташ ғалат накард ки кори сапанди сохт

آتش غلط نکرد که کار سپند ساخت

То кӣ ба нолаи дардисар анҷуман диҳад

تا کی به ناله دردسر انجمن دهد

Нагузорам офтоби баради шабнамии зи боғ

نگذارم آفتاب برد شبنمی ز باغ

Гар булбули ихтиёри гулистон ба ман диҳад

گر بلبل اختیار گلستان به من دهد

Як доғ чун кунад ба дили лухти лухти мо

یک داغ چون کند به دل لخت لخت ما

Як шамъ чу фурӯғ ба сад анҷуман диҳад

یک شمع چو فروغ به صد انجمن دهد

Соиб ба завқи ин ғазали тоза , андалеб

صائب به ذوق این غزل تازه، عندلیب

Сад бӯсаи рӯнамо , зи гул вёсмн диҳад

صد بوسه رونما، ز گل ویاسمن دهد