Бе хости ҳарфи талхӣ азон нӯш лаб расед

بی خواست حرف تلخی ازان نوش لب رسید

Охири зи ғайби рӯзии мо беталаб расед

آخر ز غیب روزی ما بی‌طلب رسید

Аз хокбўси давлат побӯс ёфтам

از خاکبوس دولت پابوس یافتم

Ҳар кас ба ҳар куҷо ки расед аз адаб расед

هر کس به هر کجا که رسید از ادب رسید

Бар Хизри зиндагонии ҷовиди талхи сохт

بر خضر زندگانیِ جاوید تلخ ساخت

Умри дуборае ки ба ман зон ду лаб расед

عمر دوباره‌ای که به من زان دو لب رسید

Дар синаи ҳикматӣ ки Флотўн захира дошт

در سینه حکمتی که فلاطون ذخیره داشت

Қолаби тиҳӣ чу кард ба бинт алънб расед

قالب تهی چو کرد به بنت العنب رسید

Аз ашк ва оҳ кард дили хешро тиҳӣ

از اشک و آه کرد دلِ خویش را تهی

Чун шамъи даст ҳар ки ба домон шаб расед

چون شمع دستِ هر که به دامانِ شب رسید

Даст аз сабаби мадор ки бо ҳиммати муҳӣт

دست از سبب مدار که با همت محیط

Охири садаф ба васли гуҳар аз сабаб расед

آخر صدف به وصلِ گهر از سبب رسید

Парҳез кун ки хӯнии ғамҳост суҳбаташ

پرهیز کن که خونی غم‌هاست صحبتش

Чун бодаи норисӣ ки ба ҷӯш тараб расед

چون باده نارسی که به جوشِ طرب رسید

Аз дасту пои бӯсаи фиреби ту кори дил

از دست و پای بوسه‌فریبِ تو کارِ دل

Аз дасти рафта буд чу навбат ба лаб расед

از دست رفته بود چو نوبت به لب رسید

Соиб ! ҳаловати талаб ӯ з дил нарафт

صائب! حلاوتِ طلب او ز دل نرفت

Чандон ки захми хор ба ман зон рутаб расед

چندان که زخمِ خار به من زان رطب رسید