Тиҳии чашмон чаҳ медонанд қадар рӯй некӯ ро

تهی چشمان چه می‌دانند قدر روی نیکو را

Набошад ҷузи гаронии баҳра аз Юсуфи тарозу ро

نباشد جز گرانی بهره از یوسف ترازو را

зи хоб бехудӣ бедор кун он чашми ҷодӯ ро

ز خواب بی خودی بیدار کن آن چشم جادو را

Ки аз хат ҳаст дар толеъи шикастии тоқи абрӯ ро

که از خط هست در طالع شکستی طاق ابرو را

Туро аз дидани ойӣна чун монеъ тавонам шуд

ترا از دیدن آیینه چون مانع توانم شد

Ки месозад ду чандон хӯбии он рӯй некӯ ро

که می‌سازد دو چندان خوبی آن روی نیکو را

Ба афсун метавонистам парӣ дар шиша кард , акнӯн

به افسون می‌توانستم پری در شیشه کرد، اکنون

Муяссар нест орм дар хаёли он ошнои рӯ ро

میسر نیست آرم در خیال آن آشنا رو را

Нагирад дар ту афсуни муҳаббат , варна чун маҷнӯн

نگیرد در تو افسون محبت، ورنه چون مجنون

Нзрбнд аз нигоҳӣ мекунам Ром карда оҳӯ ро

نظربند از نگاهی می‌کنم رم کرده آهو را

Марои бегонагӣ аз ошноёнаст дар толеъ

مرا بیگانگی از آشنایان است در طالع

Вагарна ошноӣ нест бо бегонагӣ ӯ ро

وگرنه آشنایی نیست با بیگانگی او را

Гули умеди ман он рӯзи об ва ранг ме гирад

گل امید من آن روز آب و رنگ می‌گیرد

Ки байнами шохи гул аз хӯни худ он дасту бозу ро

که بینم شاخ گل از خون خود آن دست و بازو را

Баёзи хуш қалам бошад биҳиштии хушнависон ро

بیاض خوش قلم باشد بهشتی خوشنویسان را

Мусаллам кӣ гузорад калаки сунъи он сафҳаи рӯ ро

مسلم کی گذارد کلک صنع آن صفحه رو را

Ҳаваси реги равон ва тоза рӯйонанд чун шабнам

هوس ریگ روان و تازه رویانند چون شبنم

Мадаи зинҳори раҳ дар маҳфили худ он гдорў ро

مده زنهار ره در محفل خود آن گدارو را

Дароӣ корвон , Юсуфи шиносонро ба ваҷди орад

درای کاروان، یوسف شناسان را به وجد آرد

з гуфту гӯй мардум нест парвоеи худоҷӯ ро

ز گفت و گوی مردم نیست پروایی خداجو را

Магар воқиф шуд аз ҷӯши нишоти хӯни ман соиб !

مگر واقف شد از جوش نشاط خون من صائب!

Ки май байнами зи қатли худ пушаймони он ҷафоҷу ро

که می‌بینم ز قتل خود پشیمان آن جفاجو را