Аз нағмаи пардаи мутриб дстонсро кашид

از نغمه پرده مطرب دستانسرا کشید

Доми парии шикор ба рӯй ҳаво кашад

دام پری شکار به روی هوا کشد

Ҳар ҷо ки рафт дод гиребон ба дасти ғам

هر جا که رفت داد گریبان به دست غم

Аз пои гул касе ки дарин фасли покшид

از پای گل کسی که درین فصل پاکشید

Сарви турои з соя чакад оби зиндагӣ

سرو ترا ز سایه چکد آب زندگی

Гар дид Хизр ҳар ки дар ин сояи вокшид

گر دید خضر هر که در این سایه واکشید

Симои мо қаламрави нақш мурод шуд

سیمای ما قلمرو نقش مراد شد

Зон силӣ ки ишқ ба рухсори мокшид

زان سیلی که عشق به رخسار ماکشید

Дар хандае ки аз таҳ дил нест файз нест

در خنده ای که از ته دل نیست فیض نیست

Беҳудаи ғунчаи миннати бод сабо кашид

بیهوده غنچه منت باد صبا کشید

Дар чашм бе ниёзии мо кор майл кард

در چشم بی نیازی ما کار میل کرد

Гардун агар ба дидаи мо тўтё кашид

گردون اگر به دیده ما توتیا کشید

Об ҳаёт мехӯрд аз чашмаи сароб

آب حیات می خورد از چشمه سراب

Таслим ҳар ки ро баи мақоми рзокшид

تسلیم هر که رابه مقام رضاکشید

Дар остини ҳиммати гардуни ҷаноби мост

در آستین همت گردون جناب ماست

Дастӣ ки хат ба сафҳаи боли ҳмокшид

دستی که خط به صفحه بال هماکشید

Ойӣнааш зи занг кудурат нагашт соф

آیینه اش ز زنگ کدورت نگشت صاف

Чун Хизр ҳар ки миннати об бақо кашид

چون خضر هر که منت آب بقا کشید

Моро ба ҳарфи оина рӯйон дароваранд

ما را به حرف آینه رویان درآورند

Натавон зи тӯтӣон ба шукри ҳарфи вокшид

نتوان ز طوطیان به شکر حرف واکشید

Соиби ҳаловатӣ ки ман аз фақр ёфтам

صائب حلاوتی که من از فقر یافتم

Нози шукри туоне зи не бӯрё кашид

ناز شکر توانی ز نی بوریا کشید