Кӣ дасти карами хоҷаи зи имсоки برارد

کی دست کرم خواجه ز امساک برآرد

Қорун чаҳ хаёласт сар аз хоки برارد

قارون چه خیال است سر از خاک برآرد

Аз тӯли амл ҳар ки диҳад доми саранҷом

از طول امل هر که دهد دام سرانجام

Чун мавҷи зи дарёи хасу хошоки برارد

چون موج ز دریا خس و خاشاک برآرد

Шуд рӯй турои пардаи исмати хати мишкӣн

شد روی ترا پرده عصمت خط مشکین

Хӯни машк чу гардад нафаси поки برارد

خون مشک چو گردد نفس پاک برآرد

Чун фохтаи мурғӣ ки зи кӯтаҳ назарон нест

چون فاخته مرغی که ز کوته نظران نیست

Дар байзаи сар аз ҳалқаи фитроки برارد

در بیضه سر از حلقه فتراک برآرد

Чун чашми даҳуми оби зи рӯе ки ҳиҷобаш

چون چشم دهم آب ز رویی که حجابش

Аз хилвати ойӣнаи ърқноки برارد

از خلوت آیینه عرقناک برآرد

Аз панҷа шерон натавон туъма рубудан

از پنجه شیران نتوان طعمه ربودن

Дил чун касе аз дасти ту бибоки برارد

دل چون کسی از دست تو بیباک برآرد

Дар хӯни дили худ зи шафақ ғӯта занад субҳ

در خون دل خود ز شفق غوطه زند صبح

То як ду нафас аз ҷигари чоки برارد

تا یک دو نفس از جگر چاک برآرد

Гулҳо ҳаматар домани вмрғони ҳама бе шарм

گل‌ها همه تر دامن و مرغان همه بی‌شرم

Зини боғ касе чун назари поки برارد

زین باغ کسی چون نظر پاک برآرد

Шуд силсилаи ҷунбони ситами ҳасани турои хат

شد سلسله جنبان ستم حسن ترا خط

Чун шуъла ки даст аз хасу хошоки برارد

چون شعله که دست از خس و خاشاک برآرد

Пайдост чаҳ гул чӣанд азин боғчаи соиб

پیداست چه گل چیند ازین باغچه صائب

Дастӣ ки дар айёми хазони токи برارد

دستی که در ایام خزان تاک برآرد