Самандар кард ашки гарми ман мурғони обӣ ро

سمندر کرد اشک گرم من مرغان آبی را

зи гавҳар чун садафи пари сохт гардуни ҳубобӣ ро

ز گوهر چون صدف پر ساخت گردون حبابی را

Баҳоронро ба ғифлат магзарон чун лола аз мастӣ

بهاران را به غفلت مگذران چون لاله از مستی

Ғанимати дон чу наргиси давлати бедори хобӣ ро

غنیمت دان چو نرگس دولت بیدار خوابی را

Шақоӣқи ҳуққаи тирёк то гардид , донистам

شقایق حقه تریاک تا گردید، دانستم

Ки афюнӣ кунад охири хумор май шаробӣ ро

که افیونی کند آخر خمار می شرابی را

Ғанимати дон дар ӣнҷои ин ду неъматро , ки дар ҷинат

غنیمت دان در اینجا این دو نعمت را، که در جنت

Нахоҳӣ ёфт хати сабзу ранги офтобӣ ро

نخواهی یافت خط سبز و رنگ آفتابی را

Бахил осӯдааст аз фикри таъмири дили соил

بخیل آسوده است از فکر تعمیر دل سایل

Ки чашм ҷғд донад тўтёи гирди харобӣ ро

که چشم جغد داند توتیا گرد خرابی را

Нагардад ҷамъ бо тӯли амли ҷамъияти хотир

نگردد جمع با طول امل جمعیت خاطر

Халосӣ аз кашокаш нест ин мавҷи саробӣ ро

خلاصی از کشاکش نیست این موج سرابی را

Мақоми гавҳари шҳўор дар ганҷина май бояд

مقام گوهر شهوار در گنجینه می باید

Баёз аз сина бояд сохт шеъри интихобӣ ро

بیاض از سینه باید ساخت شعر انتخابی را

Забон дар маҷлиси равшандилони хомӯш май бояд

زبان در مجلس روشندلان خاموش می باید

Ки нурӣ нест дар симои чароғи моҳтобӣ ро

که نوری نیست در سیما چراغ ماهتابی را

Ғазали гӯйӣ ба соиб хатм шуд аз нуктаи пардозон

غزل گویی به صائب ختم شد از نکته پردازان

Рубоигар мусаллам шуд зи мавзунони саҳобй ро

رباعی گر مسلم شد ز موزونان سحابی را