Тар доманем оҳ ғам олуд надорад
تر دامنیم آه غم آلود ندارد
Ин чӯбтар азбии самарӣ дӯд надорад
این چوب تر ازبی ثمری دود ندارد
Дил бар сари оташи зҳўои вҳўси мост
دل بر سر آتش زهوا وهوس ماست
Ин миҷмараи ҷузи хомии мо авд надорад
این مجمره جز خامی ما عود ندارد
Аз гиряи мо нарм нигарадед дили субҳ
از گریه ما نرم نگردید دل صبح
Дар шӯраи замини оби гуҳар суд надорад
در شوره زمین آب گهر سود ندارد
Ғайри аздли равшан ки далелӣаст худоӣ
غیر ازدل روشن که دلیلی است خدایی
Як қиблаи намои каъба мақсӯд надорад
یک قبله نما کعبه مقصود ندارد
Дар малик сабоҳат натавон ёфт малоҳат
در ملک صباحت نتوان یافت ملاحت
Ин лолаи ситони доғ нмксўд надорад
این لاله ستان داغ نمکسود ندارد
Аз ишқи дил хом шунидааст ҳадисӣ
از عشق دل خام شنیده است حدیثی
Оҳани хабар аз панҷа Довӯд надорад
آهن خبر از پنجه داود ندارد
Чун ҳалқа каъбааст сазовори парастиш
چون حلقه کعبه است سزاوار پرستش
Чашмӣ ки нигоҳ ҳавас олуд надорад
چشمی که نگاه هوس آلود ندارد
Соҳиби суханиро ки сухан санҷ набошад
صاحب سخنی را که سخن سنج نباشد
Монанди аз Аёзӣаст ки Маҳмӯд надорад
مانند از ایازی است که محمود ندارد
Чун гавҳари шаби тоби чароғӣ ки худоӣ аст
چون گوهر شب تاب چراغی که خدایی است
Ҳам хона кунад равшан ва ҳам дӯд надорад
هم خانه کند روشن و هم دود ندارد
Боҷилваи хуршед чаҳ ҳоҷат ба чароғ аст
باجلوه خورشید چه حاجت به چراغ است
Девонаи ғами ахтар масъӯд надорад
دیوانه غم اختر مسعود ندارد
Чун ғунчаи пайкон гузарондааст ба сахтӣ
چون غنچه پیکان گذرانده است به سختی
Соиби хабарӣ аз дил хўшнўд надорад
صائب خبری از دل خوشنود ندارد