Чашми ту ки пурвои назар боз надорад

چشم تو که پروای نظر باز ندارد

Чунаст ки аз серумаи назар боз надорад

چون است که از سرمه نظر باز ندارد

Аҳли дили вҳрФи гилаомез маҳол аст

اهل دل وحرف گله آمیز محال است

Дар қофилаи мо ҷарас овоз надорад

در قافله ما جرس آواز ندارد

Тӯмори шикоят чаҳ ба дасташи диҳӣ эй дил

طومار شکایت چه به دستش دهی ای دل

Пурвои сари зулфи худ аз ноз надорад

پروای سر زلف خود از ناز ندارد

Чун рӯ ба раҳ шавқ гузорем ки аз заъф

چون رو به ره شوق گذاریم که از ضعف

Ранги рухи мо қӯт парвоз надорад

رنگ رخ ما قوت پرواز ندارد

Гул об шуд аз завқи нўоснҷии булбул

گل آب شد از ذوق نواسنجی بلبل

Оташи асари шуъла овоз надорад

آتش اثر شعله آواز ندارد

Ҳар каси натавонад ба ту ҳоли дил худ гуфт

هر کس نتواند به تو حال دل خود گفت

Ҳар теғи забони ҷавҳари ин роз надорад

هر تیغ زبان جوهر این راز ندارد

Кебекӣ ки наризад зи лабаши қаҳқаҳаи шавқ

کبکی که نریزد ز لبش قهقهه شوق

Шойистагии чнгл шаҳбоз надорад

شایستگی چنگل شهباز ندارد

Соиби ман ветои булбули дастон зан шавқем

صائب من وتو بلبل دستان زن شوقیم

Моро зи навои фасли хазон боз надорад

ما را ز نوا فصل خزان باز ندارد