Пурвои хати он ориз глФом надорад

پروای خط آن عارض گلفام ندارد

Аз содагии ин субҳи ғам шом надорад

از سادگی این صبح غم شام ندارد

Поси дили худ дор ки он зулфи гиреҳгир

پاس دل خود دار که آن زلف گرهگیر

Як донаи бғир аз гиреҳ дом надорад

یک دانه بغیر از گره دام ندارد

Бо даврии дилҳо чаҳ кунад қурби маконе

با دوری دلها چه کند قرب مکانی

Шукри хабар аз талхӣ бодом надорад

شکر خبر از تلخی بادام ندارد

Шамшер кашидӣ вабаи хӯнами нншондӣ

شمشیر کشیدی وبه خونم ننشاندی

Афсӯс ки оғози ту анҷом надорад

افسوس که آغاز تو انجام ندارد

Ғофил машав эй нахли умед аз смрхўиш

غافل مشو ای نخل امید از ثمرخویش

Ҳарфӣаст ки ошиқи тамаъ хом надорад

حرفی است که عاشق طمع خام ندارد

Аз шарм дар баста рӯзӣ накушояд

از شرم در بسته روزی نگشاید

Ин қуфли калидӣ ба ҷуз ибром надорад

این قفل کلیدی به جز ابرام ندارد

Аз нақши буруни ой ки он каъбаи мақсӯд

از نقش برون آی که آن کعبه مقصود

Ҷузи содаи дилӣ , ҷомҳء эҳром надорад

جز ساده دلی ، جامهء احرام ندارد

Аз пояи худ ҳар ки наад пои фаротар

از پایه خود هر که نهد پای فراتر

Мастӣаст ки пурвои лаб бом надорад

مستی است که پروای لب بام ندارد

Мо дар ҳаваси ном чаҳ хӯнҳо ки нахурдем

ما در هوس نام چه خونها که نخوردیم

Осӯдаи ақиқӣ ки сар ном надорад

آسوده عقیقی که سر نام ندارد

Дар хонаи дилгири фалак чанд тавон буд

در خانه دلگیر فلک چند توان بود

Фарёд , ки ин хонаи раҳ бом надорад

فریاد ، که این  خانه رَهِ بام ندارد

Аз талхӣ май шикваи махмур маҳол аст

از تلخی می شکوه مخمور محال است

Соиби гила аз талхӣ дашном надорад

صائب گله از تلخی دشنام ندارد