Соқии даҳани шишаи мо боз ба лаб кард

ساقی دهن شیشه ما باز به لب کرد

Ҷони аҷабӣ дар тани арбоб тараб кард

جان عجبی در تن ارباب طرب کرد

Дарё на карӣмӣаст ки бехост набахшад

دریا نه کریمی است که بی خواست نبخشد

Беҳудаи садафи бози даҳанро ба талаб кард

بیهوده صدف باز دهن را به طلب کرد

Хомаши мншинид ки аз хомшии шамъ

خامش منشینید که از خامشی شمع

Парвона бе ғайрати мо рӯз ба шаб кард

پروانه بی غیرت ما روز به شب کرد

Бо кӯзаи сарбастаи зи дарё чаҳ тавон барад

با کوزه سربسته ز دریا چه توان برد

Маҳрӯми зи васли ту марои шарм водб кард

محروم ز وصل تو مرا شرم وادب کرد

Баррагӣаст хазони дида ки аз самараш нест

برگی است خزان دیده که از ثمرش نیست

Дастӣ ки тмъкори бдомўз талаб кард

دستی که طمعکار بدآموز طلب کرد

Бе абри садафи қатрае аз баҳри наёбад

بی ابر صدف قطره ای از بحر نیابد

Дръолм имкон натавон тарк сабаб кард

درعالم امکان نتوان ترک سبب کرد

Пайваст ба гули хуршеди ҷаҳони равшании шамъ

پیوست به گل خورشید جهان روشنی شمع

Зон гиряи ҷонсӯз ки дар доман шаб кард

زان گریه جانسوز که در دامن شب کرد

Аз чӯби гул оташ наниҳад саркашӣ аз сар

از چوب گل آتش ننهد سرکشی از سر

Оқил натавон аҳли ҷунуни ро ба адаб кард

عاقل نتوان اهل جنون رابه ادب کرد

Дар хоб зад аз давлати бедори ҷаҳони даст

در خواب زد از دولت بیدار جهان دست

Аз содаи дилӣ ҳар ки тафохур ба насаб кард

از ساده دلی هر که تفاخر به نسب کرد

Орост насаби номаи худро ба ду матлаъ

آراست نسب نامه خود را به دو مطلع

Ҳар каси насаби хеши музайян ба ҳасб кард

هر کس نسب خویش مزین به حسب کرد

Дар хилвати хуршеди зи хамёзаи оғӯш

در خلوت خورشید ز خمیازه آغوش

Битоқтии субҳи марои маст талаб кард

بیطاقتی صبح مرا مست طلب کرد

Соиб чаҳ кунад бода нанӯшад ки дарин базм

صائب چه کند باده ننوشد که درین بزم

Ҳушёри з ҷонон натавон бӯса талаб кард

هشیار ز جانان نتوان بوسه طلب کرد