Хат аз лаби лаъли гҳроФшони ту гул кард

خط از لب لعل گهرافشان تو گل کرد

ё Хизри зи сарчашмаи ҳайвони ту гул кард

یا خضر ز سرچشمه حیوان تو گل کرد

Чашм ту шуд аз гиряи мастонаи гҳрриз

چشم تو شد از گریه مستانه گهرریز

ё хӯни ман аз нашутур мижгони ту гул кард

یا خون من از نشتر مژگان تو گل کرد

Пурдар пари ҳам бофт чу хати гирди даҳонат

پردر پر هم بافت چو خط گرد دهانت

Ҳарфӣ ки зи лаъли гҳроФшони ту гул кард

حرفی که ز لعل گهرافشان تو گل کرد

Дар шӯраи замин тухм фишонд чамани оро

در شوره زمین تخم فشاند چمن آرا

То он хати райҳони зи намакдони ту гул кард

تا آن خط ریحان ز نمکدان تو گل کرد

Ҳар ғунчаи даҳоне чу зари гул ба гиреҳи баст

هر غنچه دهانی چو زر گل به گره بست

Ҳар нукта ки аз ғунчаи хандони ту гул кард

هر نکته که از غنچه خندان تو گل کرد

Аз хӯни дилами шона чу сарпанҷаи марҷон

از خون دلم شانه چو سرپنجه مرجان

Рангин шуд вози зулфи парешони ту гул кард

رنگین شد واز زلف پریشان تو گل کرد

Аз зулф шуд он тарафи биногваши намоён

از زلف شد آن طرف بناگوش نمایان

Субҳи ватан аз шоми ғарибони ту гул кард

صبح وطن از شام غریبان تو گل کرد

Равшани гуҳарии парда дар роз ниҳон аст

روشن گهری پرده در راز نهان است

Аз чашми ту май хӯрдани пинҳон тўгл кард

از چشم تو می خوردن پنهان توگل کرد

Дар пардаи шаби ҷом чу хуршед кашӣдан

در پرده شب جام چو خورشید کشیدن

Чун субҳи зи дастори парешон тўгл кард

چون صبح ز دستار پریشان توگل کرد

Шабҳои дарозӣ ки ба суҳбат гузаронадӣ

شبهای درازی که به صحبت گذراندی

Аз кӯтаҳии шамъи шабистон тўгл кард

از کوتهی شمع شبستان توگل کرد

Дар парда ҳар он ҷуръа ки чун абр кашидӣ

در پرده هر آن جرعه که چون ابر کشیدی

Як як зи изори арақи афшон тўгл кард

یک یک ز عذار عرق افشان توگل کرد

Дил боз кунад суҳбати ёрони мувофиқ

دل باز کند صحبت یاران موافق

Дар хилвати дили ғунчаи пайкон тўгл кард

در خلوت دل غنچه پیکان توگل کرد

Буд аз назари халқи ниҳони хоки мазорам

بود از نظر خلق نهان خاک مزارم

Чун сарви зи барчӣдани домон тўгл кард

چون سرو ز برچیدن دامان توگل کرد

Аз синаи ҳаркас ки дили хўншдаҳ гум шуд

از سینه هرکس که دل خونشده گم شد

Чун ткмаҳи гавҳари зи гиребон тўгл кард

چون تکمه گوهر ز گریبان توگل کرد

Чун ғунча ба дили хурдаи розӣ ки наҳафтум

چون غنچه به دل خرده رازی که نهفتم

Охири зи шукри хандаи пинҳон тўгл кард

آخر ز شکر خنده پنهان توگل کرد

Аз ковуши мижгони ту во шуд гиреҳи дил

از کاوش مژگان تو وا شد گره دل

Ин ғунчаи лаби баста ба даврон тўгл кард

این غنچه لب بسته به دوران توگل کرد

Аз гиряи шодии зи ҷигари шасти сиёҳӣ

از گریه شادی ز جگر شست سیاهی

Ҳар лола ки аз хоки шаҳидон тўгл кард

هر لاله که از خاک شهیدان توگل کرد

Як бор кунад ҳар самарии гули зи латофат

یک بار کند هر ثمری گل ز لطافت

Дар ҳар назарии себи занхдон тўгл кард

در هر نظری سیب زنخدان توگل کرد

Соиби чаман аз замзамаи ишқи тиҳӣ буд

صائب چمن از زمزمه عشق تهی بود

Ин нағмаи ҷонсӯз ба даврон тўгл кард

این نغمه جانسوز به دوران توگل کرد