Мада дар ҷӯши гул чун лола аз кафи мигсорӣ ро

مده در جوش گل چون لاله از کف میگساری را

Ки наъл аз барқ дар оташ буд абри баҳорӣ ро

که نعل از برق در آتش بود ابر بهاری را

Надорад дидаи поки обрӯеи пеш ӯ , варна

ندارد دیده پاک آبرویی پیش او، ورنه

Ба шабнам медиҳад гули мансаби ойӣнаи дорӣ ро

به شبنم می دهد گل منصب آیینه داری را

Қиёмат мекунад дар трктози малики дил , гуё

قیامت می کند در ترکتاز ملک دل، گویا

зи Тифли шӯх ман дорад фалаки домани саворӣ ро

ز طفل شوخ من دارد فلک دامن سواری را

Биёбони гардии маҷнӯни зи нуқсон ҷунун бошад

بیابان گردی مجنون ز نقصان جنون باشد

Ки санг кӯдакон бошад маҳаки комили айёрӣ ро

که سنگ کودکان باشد محک کامل عیاری را

Гуҳари гирди ятемиро диҳад дар дидаи худ ҷо

گهر گرد یتیمی را دهد در دیده خود جا

Ба чашм кам мубини зинҳори гирди хоксорӣ ро

به چشم کم مبین زنهار گرد خاکساری را

Агар аз партави хуршед рӯй дили тамаъи дорӣ

اگر از پرتو خورشید روی دل طمع داری

Мада чун шабнам аз кафи домани шаби зиндаи дорӣ ро

مده چون شبنم از کف دامن شب زنده داری را

Чаҳ созад сахтии даврон ба ҷони сахти мо соиб ?

چه سازد سختی دوران به جان سخت ما صائب؟

зи теғи кӯҳ парво нест Кебеки кӯҳсорӣ ро

ز تیغ کوه پروا نیست کبک کوهساری را