Захмӣ ки зи теғи ту маро бар сипар омад

زخمی که ز تیغ تو مرا بر سپر آمد

Беш аз ҳамаи захмӣ ба ҷигар коргар омад

بیش از همه زخمی به جگر کارگر آمد

Роҳаш ба хиёбони ҳаёт абад афтод

راهش به خیابان حیات ابد افتاد

Умрӣ ки ба андешаи зулфи ту саромад

عمری که به اندیشه زلف تو سرآمد

Дар дидаи хуршед сияҳ кард ҷаҳон ро

در دیده خورشید سیه کرد جهان را

Хаттӣ ки азон чеҳраи равшани бдромд

خطی که ازان چهره روشن بدرآمد

Даст аз камари мӯр миёнон накашидам

دست از کمر مور میانان نکشیدم

Чандон ки марои шишаи дил бар камар омад

چندان که مرا شیشه دل بر کمر آمد

Ҳар баррагии азўбрг нишотаст ҷаҳон ро

هر برگی ازوبرگ نشاط است جهان را

Чун фохтаи сарвӣ ки марои зер пар омад

چون فاخته سروی که مرا زیر پر آمد

Аз шӯр қиёмат накунад рӯй ба дунбол

از شور قیامت نکند روی به دنبال

Ҳаркас ба тамошои ту аз хеши баромад

هرکس به تماشای تو از خویش برآمد

Аз хеши буруни рафта ба ҳамроҳи носитад

از خویش برون رفته به همراه ناستد

Овора шуд он кас ки маро бар асар омад

آواره شد آن کس که مرا بر اثر آمد

На рӯзӣ мӯрӣ шуд ва на қисмати барқӣ

نه روزی موری شد و نه قسمت برقی

Ин дона ба умед чаҳ аз хоки баромад

این دانه به امید چه از خاک برآمد

Фориғи з ҷаҳон кард марои теғи шаҳодат

فارغ ز جهان کرد مرا تیغ شهادت

Осӯда шуд обӣ ки ба ҷӯй гуҳар омад

آسوده شد آبی که به جوی گهر آمد

Шуд ҳалқаи берун дар андешаи кунин

شد حلقه بیرون در اندیشه کونین

Дар хона ҳар дил ки хаёли ту дар омад

در خانه هر دل که خیال تو در آمد

Аз дона мо нашаву намо чашм мадоред

از دانه ما نشو و نما چشم مدارید

Кин тухми нафаси сӯхта аз хоки баромад

کاین تخم نفس سوخته از خاک برآمد

Соиб чаҳ кашами миннати дилсӯзии аҳбоб

صائب چه کشم منت دلسوزی احباب

Чун лолаи марои доғи бурун аз ҷигар омад

چون لاله مرا داغ برون از جگر آمد