Ғамзааш афзуд дар айёми хати бедод ро

غمزه‌اش افزود در ایامِ خط بیداد را

Занги заҳр ҷонстон шуд теғи ин ҷаллод ро

زنگِ زهرِ جانستان شد تیغِ این جلّاد را

Ҳасан бераҳмаст , варна дӯди талхи оҳи ман

حسن بی‌‌رحم است، ورنه دودِ تلخِ آهِ من

Об гирданд ба чашми ойӣнаи фӯлод ро

آب گرداند به چشم آیینهٔ فولاد را

Содаи лавҳии байн ки мехоҳам шикор ман шавад

ساده‌لوحی بین که می‌خواهم شکارِ من شود

Ҳалқаи чашмӣ ки дар дом оварад сайёд ро

حلقهٔ چشمی که در دام آورد صیاد را

Оташини рӯе ки ман дар зулф ӯ дил баста ам

آتشین‌رویی که من در زلفِ او دل‌بسته‌ام

Панҷа хуршед созад шонаи шамшод ро

پنجهٔ خورشید سازد شانهٔ شمشاد را

Панҷаи мижгони гироӣ ки ман дидам азу

پنجهٔ مژگانِ گیرایی که من دیدم ازو

Зари зи даст Афшор созад байзаи фӯлод ро

زر ز دست‌افشار سازد بیضهٔ فولاد را

Оташи гулгар ба ин дастур гардад шуълаи вар

آتشِ گُل گر به این دستور گردد شعله‌ور

Серума созад дар гулӯии булбулони фарёд ро

سرمه سازد در گلوی بلبلان فریاد را

Соиб аз рӯй иродат ҳар ки тан дар кор дод

صائب از روی ارادت هر که تن در کار داد

намекунад дасти навозиши силии устод ро

می‌کند دستِ نوازش سیلیِ استاد را