Гар он ширини сухан талқин кунад гуфтори тӯтӣ ро

گر آن شیرین سخن تلقین کند گفتار طوطی را

Сухан шукр шавад дар пистаи минқори тӯтӣ ро

سخن شکر شود در پسته منقار طوطی را

Ба таълим нахустин созад аз такрори мустағнӣ

به تعلیم نخستین سازد از تکرار مستغنی

зи ҳарфи дилнишини он шаккарини гуфтори тӯтӣ ро

ز حرف دلنشین آن شکرین گفتار طوطی را

Суханро нест боғи длгшоиӣ чун дили равшан

سخن را نیست باغ دلگشایی چون دل روشن

Ки аз ойӣна бошад соғари саршори тӯтӣ ро

که از آیینه باشد ساغر سرشار طوطی را

зи ҳасани барқи ҷавлони он қадари тамкин тамаъ дорам

ز حسن برق جولان آن قدر تمکین طمع دارم

Ки он ойӣна рӯ бишносад аз зангори тӯтӣ ро

که آن آیینه رو بشناسد از زنگار طوطی را

Чунон каз оби равшани сабза хобида бархезад

چنان کز آب روشن سبزه خوابیده برخیزد

Намӯд ойӣнаи рухсор ӯ бедори тӯтӣ ро

نمود آیینه رخسار او بیدار طوطی را

Мабод аҳли суханро кор бо оҳани дилон ёрб !

مباد اهل سخن را کار با آهن دلان یارب!

зи хӯни дил буд гулгунаи минқори тӯтӣ ро

ز خون دل بود گلگونه منقار طوطی را

Чу беморони оламро даҳан талхаст аз сафро

چو بیماران عالم را دهن تلخ است از صفرا

Чаҳ ҳосили зин ки резади шукр аз гуфтори тӯтиро ?

چه حاصل زین که ریزد شکر از گفتار طوطی را؟

Набошад ҳоҷати ойӣна дар базми сФокишон

نباشد حاجت آیینه در بزم صفاکیشان

Ба гуфтор оварад онҷо дару девори тӯтӣ ро

به گفتار آورد آنجا در و دیوار طوطی را

Ба худ чун мор май печад , сухан чун дар миён ояд

به خود چون مار می پیچد، سخن چون در میان آید

Агар дорад хаҷали тоўс аз рафтори тӯтӣ ро

اگر دارد خجل طاوس از رفتار طوطی را

Дили ойӣнаи равшан ғуборолуд ме гардад

دل آیینه روشن غبارآلود می گردد

Вагарна ҳаст зери лаби сухан бисёр тӯтӣ ро

وگرنه هست زیر لب سخن بسیار طوطی را

Сухан чин мекунад торик , айши софи табъон ро

سخن چین می کند تاریک، عیش صاف طبعان را

Мада дар хилвати ойӣнаи раҳи зинҳори тӯтӣ ро

مده در خلوت آیینه ره زنهار طوطی را

Мукаррар мекунад қанди суханро қурби ҳамҷинсон

مکرر می کند قند سخن را قرب همجنسان

Азон ойӣна месозад шукри гуфтори тӯтӣ ро

ازان آیینه می سازد شکر گفتار طوطی را

Сару кори ман афтодааст бо ойӣнаи рухсорӣ

سر و کار من افتاده است با آیینه رخساری

Ки аз сангин дилӣ нашносад аз зангори тӯтӣ ро

که از سنگین دلی نشناسد از زنگار طوطی را

Ба ман буд аз дили фӯлоди он ойӣнаи рӯи равшан

به من بود از دل فولاد آن آیینه رو روشن

Ки ҳамчун сабзаи помол , созад хори тӯтӣ ро

که همچون سبزه پامال، سازد خوار طوطی را

зи могар ҳарф май хоҳӣ , дили равшан ба даст овар

ز ما گر حرف می خواهی، دل روشن به دست آور

Ки равшан шуд савод аз олами анвори тӯтӣ ро

که روشن شد سواد از عالم انوار طوطی را

Магар гуё азон ойӣна рухсор шуд соиб

مگر گویا ازان آیینه رخسار شد صائب

Ки май лғзди забон дар ҳолати гуфтори тӯтӣ ро

که می لغزد زبان در حالت گفتار طوطی را