Такаллуф нест дар гуфтори ринди лоуболӣ ро

تکلف نیست در گفتار رند لاابالی را

Чунонат дӯст медорам ки ошиқи шеъри ҳоле ро

چنانت دوست می‌دارم که عاشق شعرِ حالی را

Хморолўдаҳи Юсуф ба пероҳан наме созад

خمارآلودهٔ یوسف به پیراهن نمی‌سازد

зи пеши чашм ман бурдор ин минои холӣ ро

ز پیش چشم من بردار این مینای خالی را

зи фикри печу тоби он камар берун наме оем

ز فکر پیچ و تاب آن کمر بیرون نمی‌آیم

Ки ҳиҷрон нест дар пай , васли маъшӯқи хаёлӣ ро

که هجران نیست در پی، وصلِ معشوقِ خیالی را

зи пеши дили ҳиҷоби ҷисмро бурдор чун мардон

ز پیش دل حجاب جسم را بردار چون مردان

Ба гул то кӣ барории пеши айвони шимолиро ?

به گل تا کی برآری پیش ایوان شمالی را؟

Маи нав май намояди гӯшаи абрӯ , ту ҳам соқӣ

مه نو می‌نماید گوشهٔ ابرو، تو هم ساقی

Чу гардун бар сари чанги ор , он ҷоми ҳилолӣ ро

چو گردون بر سر چنگ آر، آن جام هلالی را

Гул аз хори сар девор мечӣанд нигоҳи ман

گل از خار سر دیوار می‌چیند نگاه من

Баҳор хеш медонам хазони хушксолӣ ро

بهار خویش می‌دانم خزانِ خشکسالی را

Либоси худнамоеи чашми бад дар остин дорад

لباس خودنمایی چشمِ بد در آستین دارد

Нагирад хори домани ҷомаи пӯшидаи ҳоле ро

نگیرد خار دامن جامهٔ پوشیده‌حالی را

намеларзад чароғи доғи ишқ аз домани маҳшар

نمی‌لرزد چراغ داغ عشق از دامن محشر

Чаҳ парво аз насими субҳ , шамъи лоязолиро ?

چه پروا از نسیم صبح شمع لایزالی را؟

( тавон айёми тифлӣ чанд рӯзӣ дод ъушрат дод

توان ایام طفلی چند روزی دادِ عشرت داد

намедонанд Тифлони ҳайфи қадари хурдсолиро )

نمی‌دانند طفلان حیف قدر خردسالی را

( назокат он қадр дорад ки дар вақт хиромидан

نزاکت آنقدر دارد که در وقت خرامیدن

Тавон аз пушт поиш дид нақш рӯй қолиро )

توان از پشت پایش دید نقش روی قالی را

Агар ойӣнаи рӯе дар назар май доштами соиб

اگر آیینه‌رویی در نظر می‌داشتم صائب

Ба тӯтӣ мечашондам шеваи ширини мақолӣ ро

به طوطی می‌چشاندم شیوه شیرین‌مقالی را