Ба исён магзарон зинҳори айёми ҷавонӣ ро

به عصیان مگذران زنهار ایام جوانی را

Макун сарфи замини шӯр , оби зиндагонӣ ро

مکن صرف زمین شور، آب زندگانی را

Ба меҳри хомшии теғи забонро кун спрдорӣ

به مهر خامشی تیغ زبان را کن سپرداری

Агар дарбаста май хоҳии биҳишти ҷовдонӣ ро

اگر دربسته می خواهی بهشت جاودانی را

з мебигузар ки бошад дар қафо ҳамчун гули раъно

ز می بگذر که باشد در قفا همچون گل رعنا

Хумори зрдрўиии бодаҳои арғавонӣ ро

خمار زردرویی باده های ارغوانی را

Ду рӯзӣ талх кун бар дидаи худ хоби ширин ро

دو روزی تلخ کن بر دیده خود خواب شیرین را

Ки аз шабгир , раҳ наздик гардад корвонӣ ро

که از شبگیر، ره نزدیک گردد کاروانی را

Машав хўшдли ду рӯзии чарх агар хандид бар рӯят

مشو خوشدل دو روزی چرخ اگر خندید بر رویت

Ки нокомӣ буд таъбир , хоби Комронӣ ро

که ناکامی بود تعبیر، خواب کامرانی را

Ба оби теғ тар созад гулӯротар забонӣ ҳо

به آب تیغ تر سازد گلو را تر زبانی ها

Ғанимати дони дарин дарё чу моҳӣ безабонӣ ро

غنیمت دان درین دریا چو ماهی بی زبانی را

Марви дунболи дунё чун камон шуд қад чун тират

مرو دنبال دنیا چون کمان شد قد چون تیرت

Ба саҳроӣ адам андоз ин оташи аноне ро

به صحرای عدم انداز این آتش عنانی را

Ба шукри хандае май пошади аъзояти зи якдигар

به شکر خنده ای می پاشد اعضایت ز یکدیگر

Мада чун ғунчаи раҳ дар дили насими шодмонӣ ро

مده چون غنچه ره در دل نسیم شادمانی را

Ба хории чашм кӣ пӯшади зи дунёи толиби дунё ?

به خواری چشم کی پوشد ز دنیا طالب دنیا؟

Ки раҳзан тўтё донад ғубори корвонӣ ро

که رهزن توتیا داند غبار کاروانی را

Ба чандини панҷаи тавқи қамарёнро сарв накушояд

به چندین پنجه طوق قمریان را سرو نگشاید

Ки муҳкам тар кунад тадбир , банди осмонӣ ро

که محکم تر کند تدبیر، بند آسمانی را

Шаванд аз бе ниёзии нозанинони ром бо ошиқ

شوند از بی نیازی نازنینان رام با عاشق

Тағофул мекунад арзони матоъи саргаронӣ ро

تغافل می کند ارزان متاع سرگرانی را

Дил Ром кардаро аз ман нигаҳдорӣ наме ояд

دل رم کرده را از من نگهداری نمی آید

Чисони пос аз гусастан дорам ин барг хазонеро ?

چسان پاس از گسستن دارم این برگ خزانی را؟

Мада аз хати ғуборӣ дар дили худ раҳ ки ме бошад

مده از خط غباری در دل خود ره که می باشد

Сиёҳии нили чашми захм , оби зиндагонӣ ро

سیاهی نیل چشم زخم، آب زندگانی را

Гирифтам басти он бе раҳми роҳи гуфтугӯ бар ман

گرفتم بست آن بی رحم راه گفتگو بر من

Касе нагирифтааст аз ман забон безабонӣ ро

کسی نگرفته است از من زبان بی زبانی را

Насим беадаб , банди ниқоб ғунча накушояд

نسیم بی ادب، بند نقاب غنچه نگشاید

Чамани пиро ба мангар вогузоради посбонӣ ро

چمن پیرا به من گر واگذارد پاسبانی را

Дили аФгор , қадари наргис бемор ме донад

دل افگار، قدر نرگس بیمار می داند

Тавоноён чаҳ медонанд қадари нотавониро ?

توانایان چه می دانند قدر ناتوانی را؟

Машав коҳили қалам эй сангдил дар номаи пардозӣ

مشو کاهل قلم ای سنگدل در نامه پردازی

Ки қосид медиҳад тағйир , пайғоми забонӣ ро

که قاصد می دهد تغییر، پیغام زبانی را

Гарон гирданд бар дил аз гронхизии сбкрўҳон

گران گردند بر دل از گرانخیزی سبکروحان

Ба маҳфил чун рӯй , бигзор дар беруни гаронӣ ро

به محفل چون روی، بگذار در بیرون گرانی را

Ман аз нисёни перии дил ба ин хуш мекунам соиб

من از نسیان پیری دل به این خوش می کنم صائب

Ки берун май барад аз хотирами ёди ҷавонӣ ро

که بیرون می برد از خاطرم یاد جوانی را