То ҳасани гулӯи сӯзи ту дар ҷони шарари афканд

تا حسن گلو سوز تو در جان شرر افکند

Дар синаи ман доғи мукаррари сипари афканд

در سینه من داغ مکرر سپر افکند

Ман хурдаи ҷонро чу шарари бохатми ӣнҷо

من خرده جان را چو شرر باختم اینجا

Парвонаи дарин роҳ агар болу пари афканд

پروانه درین راه اگر بال و پر افکند

То сабза вгл ҳаст з май тавба ҳаром аст

تا سبزه وگل هست ز می توبه حرام است

Натавон ғами дилро ба баҳор дигар афканд

نتوان غم دل را به بهار دگر افکند

Дастӣ ки ба ороиши зулфи сухани омухт

دستی که به آرایش زلف سخن آموخت

Ахгари натавонади зи гиребони бадари афканд

اخگر نتواند ز گریبان بدر افکند

Дар домани таслим дар овез ки чун ток

در دامن تسلیم در آویز که چون تاک

Ҳрдм натавон даст ба шох дигар афканд

هردم نتوان دست به شاخ دگر افکند

Аз ҳеҷ дилӣ нест ки агоаҳ набошам

از هیچ دلی نیست که اگاه نباشم

Аз бас ки марои дарди талаби дрбдри афканд

از بس که مرا درد طلب دربدر افکند

Ҳангомаи арбоби сухан чун нашавад гарм

هنگامه ارباب سخن چون نشود گرم

Соиби сухан аз мавлавии рӯм дар афканд

صائب سخن از مولوی روم در افکند