Дар кӯдакӣ аз ҷабҳаи ман ишқи аён буд

در کودکی از جبهه من عشق عیان بود

Гаҳвораи зи битобии ман тахти равон буд

گهواره ز بیتابی من تخت روان بود

Ангушти намо буд дили сӯхтаи ман

انگشت نما بود دل سوخته من

Он рӯз ки аз ишқ на номи венаи нишон буд

آن روز که از عشق نه نام ونه نشان بود

Нобаста ба зоҳир камар ҳастӣ мавҳум

نابسته به ظاهر کمر هستی موهوم

Дар риштаи ҷони печи вхми мӯии миён буд

در رشته جان پیچ وخم موی میان بود

Аз хок нишинон адам буд харобот

از خاک نشینان عدم بود خرابات

Рӯзӣ ки дил азҷумла хунобаи кашон буд

روزی که دل ازجمله خونابه کشان بود

Бидоршди азнолаҳи ман чархи гронхўоб

بیدارشد ازناله من چرخ گرانخواب

Битобии ман силсилаи ҷунбони замон буд

بیتابی من سلسله جنبان زمان بود

. . . Ҷигари лолаи ситон буд нмксўд

. . . جگر لاله ستان بود نمکسود

То шӯри ҷунунам намак хон ҷаҳон буд

تا شور جنونم نمک خوان جهان بود

Он дарди насибам ки дар айёми баҳорон

آن درد نصیبم که در ایام بهاران

Рангами гул рӯй сабади фасли хазон буд

رنگم گل روی سبد فصل خزان بود

Аз ман ба чаҳ тақсири қадам боз гирифтӣ

از من به چه تقصیر قدم باز گرفتی

Рафтори ту дар хонаи дили оби равон буд

رفتار تو در خانه دل آب روان بود

Серобами азин водии тФсидаҳи буруни барад

سیرابم ازین وادی تفسیده برون برد

Аз сабри ақиқӣ ки марои зери забон буд

از صبر عقیقی که مرا زیر زبان بود

Чун дасти сабуи зери сар аз фикр ту шуд хушк

چون دست سبو زیر سر از فکر تو شد خشک

Дастӣ ки броўбўсаҳи нокардаи гарон буд

دستی که براوبوسه ناکرده گران بود

Аз хӯни шаҳидони ту доими ҷигари хок

از خون شهیدان تو دایم جگر خاک

Рангинтар ва шодобтар аз лолаи ситон буд

رنگین تر و شادابتر از لاله ستان بود

Соиб нашуд аз васли тасаллии дили хунин

صائب نشد از وصل تسلی دل خونین

Дар домани гули шабнами ман дили нигарон буд

در دامن گل شبنم من دل نگران بود