Мада аз даст дар перии шароби арғавонӣ ро

مده از دست در پیری شراب ارغوانی را

Шароби куҳна аз дил май баради ёди ҷавонӣ ро

شراب کهنه از دل می برد یاد جوانی را

Надомат чун лабамро дар таҳ дандон нафарсоед ?

ندامت چون لبم را در ته دندان نفرساید؟

Чу гул дар ханда кардам сарф , айёми ҷавонӣ ро

چو گل در خنده کردم صرف، ایام جوانی را

Чаҳ хӯн ҳо мехӯрам дар пардаи дил то нигаҳ дорам

چه خون ها می خورم در پرده دل تا نگه دارم

зи чашми сӯзани номаҳрами ин захм наоне ро

ز چشم سوزن نامحرم این زخم نهانی را

Ба ошиқ май диҳии таълими ҷон додан , чаҳ бедардӣ !

به عاشق می دهی تعلیم جان دادن، چه بی دردی!

Чароғ субҳ медонад тариқ ҷон фишонӣ ро

چراغ صبح می داند طریق جان فشانی را

Забун каш нестам чун боди субҳ аз партави ҳиммат

زبون کش نیستم چون باد صبح از پرتو همت

Вагарна ёд медодам ба шамъи оташи забонӣ ро

وگرنه یاد می دادم به شمع آتش زبانی را

Ба умедӣ ки чун боди баҳор аз дар даруни ое

به امیدی که چون باد بهار از در درون آیی

Чу гул дар даст худ дорем нақди зиндагонӣ ро

چو گل در دست خود داریم نقد زندگانی را

Аҷаб дорам ки бардорад ба тани узри марои соиб

عجب دارم که بردارد به تن عذر مرا صائب

Ба ҷон озурдаам аз хештани он ёри ҷонӣ ро

به جان آزرده ام از خویشتن آن یار جانی را