Бо рӯй ту ойӣнаи равшан чаҳ намояд

با روی تو آیینه روشن چه نماید

Бе чеҳраи гулранги ту аз гул чаҳ кушояд

بی چهره گلرنگ تو از گل چه گشاید

Дар рӯзи чисон ҷилва кунад карами шаби афрӯз

در روز چسان جلوه کند کرم شب افروز

Бо чеҳраи тобони ту чун меҳр барояд

با چهره تابان تو چون مهر برآید

Шабнами нрбоиди зи чамани ҷилваи хуршед

شبنم نرباید ز چمن جلوه خورشید

Зинсон ки нигоҳи тўдл аз халқ рибоед

زینسان که نگاه تودل از خلق رباید

Аз нағма маҳол аст шавад бози дили танг

از نغمه محال است شود باز دل تنگ

Аз боди нафаси ғунча пайкон накушояд

از باد نفس غنچه پیکان نگشاید

Гар ошиқи лаб ташна шавад восили дарё

گر عاشق لب تشنه شود واصل دریا

Чун мавҷ маҳоласт ки занҷири нхоид

چون موج محال است که زنجیر نخاید

Аз дили сияҳӣ бртўгронаст ғаму дард

از دل سیهی برتوگران است غم و درد

Дар оинаи тори парии деви намояд

در آینه تار پری دیو نماید

Равшан нашуд аз бодаи гулранги марои дил

روشن نشد از باده گلرنگ مرا دل

Аз оинаи трдст чаҳ зангор задойад

از آینه تردست چه زنگار زداید

Ҳар чанд сазовори ситоиш буд аз халқ

هر چند سزاوار ستایش بود از خلق

Он мард тамомаст ки худро наситояд

آن مرد تمام است که خود را نستاید

Қонеъ накушуд миннати эҳсони зи карямон

قانع نکشد منت احسان ز کریمان

Оби гҳрози резиш дарё нафазояд

آب گهراز ریزش دریا نفزاید

Соиби зи фироқи ту зи гуфтори баромад

صائب ز فراق تو ز گفتار برآمد

Дар фасли хазони булбули бедил чаҳ сарояд

در فصل خزان بلبل بیدل چه سراید