Доғ аз ҷигари сӯхтагон дайр барояд

داغ از جگر سوختگان دیر برآید

Хуршеди зи мағриб ба қиёмат бадар ояд

خورشید ز مغرب به قیامت بدر آید

Дар ҳрнзри он чеҳра ба ранг дигар ояд

در هرنظر آن چهره به رنگ دگر آید

Чун ошиқи рухсори ту икрнг барояд

چون عاشق رخسار تو یکرنگ برآید

Он чашм на хобӣаст ки таъбир тавон кард

آن چشم نه خوابی است که تعبیر توان کرد

Он зулф шабӣ нест ба афсонаи сроид

آن زلف شبی نیست به افسانه سرآید

Дар ҳар шиканӣ дом тамошост муҳайё

در هر شکنی دام تماشاست مهیا

Аз зулфи гиреҳгири ту чун дили бдроид

از زلف گرهگیر تو چون دل بدرآید

Аз партави он субҳи биногваш аҷаб нест

از پرتو آن صبح بناگوش عجب نیست

Гроб шавад ранги вази чашми гҳроид

گرآب شود رنگ وز چشم گهرآید

Шуд об дар гӯши ту зон субҳи биногваш

شد آب در گوش تو زان صبح بناگوش

Хушк аз қадаҳи шери бурун чун шукр ояд

خشک از قدح شیر برون چون شکر آید

Аз худ хабар омаданаш бихбрм кард

از خود خبر آمدنش بیخبرم کرد

эй вой агар аз дар ман бихбр ояд

ای وای اگر از در من بیخبر آید

Брсинаҳи мо қадршиносони ҷароҳат

برسینه ما قدرشناسان جراحت

Тирӣ ки хатои гашти фузун коргар ояд

تیری که خطا گشت فزون کارگر آید

Завқӣ ки зи пайғоми ту дил ёфт набояд

ذوقی که ز پیغام تو دل یافت نباید

Он кас ки азизаши зи сафар бихбр ояд

آن کس که عزیزش ز سفر بیخبر آید

Дар олами афсурда чу длсўхтаҳ Эй нест

در عالم افسرده چو دلسوخته ای نیست

Аз санг ба умед чаҳ берун шарар ояд

از سنگ به امید چه بیرون شرر آید

Бо сад дили биғм чаҳ кндики дили маҳзун

با صد دل بیغم چه کندیک دل محزون

Девона маҳоласт ба атфол барояд

دیوانه محال است به اطفال برآید

Ҳар барги дарин боғ шавад домани пурсанг

هر برگ درین باغ شود دامن پرسنگ

Рӯзӣ ки марои нахли таманно ба барояд

روزی که مرا نخل تمنا به برآید

Чун лола маҳол аст шавад шаста ба борон

چون لاله محال است شود شسته به باران

Рангӣ ки ба рухсор ба хӯн ҷигар ояд

رنگی که به رخسار به خون جگر آید

Равшан шавад аз нақши қадами шамъи умедаш

روشن شود از نقش قدم شمع امیدش

Ҳар роҳнўрдӣ ки маро бар асар ояд

هر راهنوردی که مرا بر اثر آید

Борӣк чу хат шуд нигаҳи мӯии шикофон

باریک چو خط شد نگه موی شکافان

То он даҳани танг киро дар назар ояд

تا آن دهن تنگ که را در نظر آید

Сӯзади дили санг аз нолаи ноқавс

سوزد دل سنگ از ناله ناقوس

Соиб агар аз гӯша бтхонаҳ барояд

صائب اگر از گوشه بتخانه برآید