Сармаст чу он шохи гул аз боғ барояд

سرمست چو آن شاخ گل از باغ برآید

Боғаш чу нафаси сӯхтагон бар асар ояд

باغش چو نفس سوختگان بر اثر آید

Ҳар сӯ ки кунад шохи гулаши майли зи мастӣ

هر سو که کند شاخ گلش میل ز مستی

Оғӯши гшои булбулӣ аз хок барояд

آغوش گشا بلبلی از خاک برآید

Ҳасани ту з бисёре сомони латофат

حسن تو ز بسیاری سامان لطافت

Дар дида ҳар кас ба либос дигар ояд

در دیده هر کس به لباس دگر آید

Аз шавқи тамошои ҷамоли ту гул аз шох

از شوق تماشای جمال تو گل از شاخ

Чун лолаи нафаси сӯхта аз хок барояд

چون لاله نفس سوخته از خاک برآید

Ҷон дар раҳи ширини даҳанони боз ки то ҳашар

جان در ره شیرین دهنان باز که تا حشر

Овозаи Фарҳоди зи кӯҳ ва камар ояд

آوازه فرهاد ز کوه و کمر آید

Аз ишқ ба кӯшиш натавон комрўо шуд

از عشق به کوشش نتوان کامروا شد

Дар оташ сӯзанда чаҳ аз бол ва пар ояд

در آتش سوزنده چه از بال و پر آید

Чашмӣ ки дар ӯ об ҳёпрдаҳ нишин аст

چشمی که در او آب حیاپرده نشین است

Аз пӯсти буруни зуд чу бодоми троид

از پوست برون زود چو بادام ترآید

Дар зикри худо ба ки шавад сарф чу тасбеҳ

در ذکر خدا به که شود صرف چو تسبیح

Айёми ҳаётӣ ки ба сдсоли сроид

ایام حیاتی که به صدسال سرآید

Соиб нашавад лолаи сифати шаста ба борон

صائب نشود لاله صفت شسته به باران

Рангӣ ки ба рухсор ба хӯн ҷигар ояд

رنگی که به رخسار به خون جگر آید