Хаттӣ ки азон чеҳраи равшан бадар ояд

خطی که ازان چهره روشن بدر آید

Оҳӣаст ки сина хуршед барояд

آهی است که سینه خورشید برآید

Чашми ту на хобӣаст ки таъбир тавон кард

چشم تو نه خوابی است که تعبیر توان کرد

Зулфи ту шабӣ нест ба афсонаи сроид

زلف تو شبی نیست به افسانه سرآید

Дар коми садаф талх кунад оби гуҳар ро

در کام صدف تلخ کند آب گهر را

Ҳарфӣ ки азон лаъл шкрбор барояд

حرفی که ازان لعل شکربار برآید

Маи коса дарюза кунад ҳолаи худ ро

مه کاسه دریوزه کند هاله خود را

Хуршеди ту чун дар дили шаби ҷилва гар ояд

خورشید تو چون در دل شب جلوه گر آید

Дар даври лаби лаъли ту ёқӯти зи маъдан

در دور لب لعل تو یاقوت ز معدن

Чун лолаи ҷгрсўхтаҳ аз санг барояд

چون لاله جگرسوخته از سنگ برآید

Юсуф кунадаш ткмаҳи пероҳани исмат

یوسف کندش تکمه پیراهن عصمت

Ҳар қатраи ашкӣ ки маро аз ҷигар ояд

هر قطره اشکی که مرا از جگر آید

Дар рӯзи ҷазои сунбули гулзор биҳишт аст

در روز جزا سنبل گلزار بهشت است

Умрӣ ки ба андешаи зулфи ту сроид

عمری که به اندیشه زلف تو سرآید

Шуд оина аз дидани рухсори ту маҳрӯм

شد آینه از دیدن رخسار تو محروم

То рӯй латифи ту киро дар назар ояд

تا روی لطیف تو که را در نظر آید

Қонеъ ба ду олами надиҳади қатраи худ ро

قانع به دو عالم ندهد قطره خود را

Дарё чаҳ хаёласт ба чашм гуҳар ояд

دریا چه خیال است به چشم گهر آید

Аз суҳбат некон нашавад тинати бдник

از صحبت نیکان نشود طینت بدنیک

Бодоми ҳамон талхи бурун аз шукр ояд

بادام همان تلخ برون از شکر آید

Озодии кунин гирифторӣ ишқ аст

آزادی کونین گرفتاری عشق است

Раҳмаст ба пое ки азин гул бадар ояд

رحم است به پایی که ازین گل بدر آید

Дар қабза саъйаст калид дар рӯзӣ

در قبضه سعی است کلید در روزی

Шер аз кашиши Тифли зи пистон бадар ояд

شیر از کشش طفل ز پستان بدر آید

Соиб машав аз ҳиммати мардонаи тасаллӣ

صائب مشو از همت مردانه تسلی

Чун байзаи агрчрхи турои зер пар ояд

چون بیضه اگرچرخ ترا زیر پر آید