Ҳарфӣ ки азон лаъл гуҳарбор барояд
حرفی که ازان لعل گهربار برآید
Розӣаст ки аз махзан асрор барояд
رازی است که از مخزن اسرار برآید
То ҳашар маҳоласт ки аз сина кунад ёд
تا حشر محال است که از سینه کند یاد
Ҳар дил ки ба дарюза дидор барояд
هر دل که به دریوزه دیدار برآید
Гул бар дар зиндон занад аз шарми Зулайхо
گل بر در زندان زند از شرم زلیخا
Чун Юсуфи мо бар сар бозор барояд
چون یوسف ما بر سر بازار برآید
Дар хилвати ойӣнаи рухсори ту аз лутф
در خلوت آیینه رخسار تو از لطف
Тӯтӣ ба гронҷонӣ зангор барояд
طوطی به گرانجانی زنگار برآید
Бар себи занхдони ту чун гирд нишинад
بر سیب زنخدان تو چون گرد نشیند
Ҷонҳо ҳама бо оҳ ба якбор барояд
جانها همه با آه به یکبار برآید
Аз бодаи лаълӣ ба сараш тоҷ гузоранд
از باده لعلی به سرش تاج گذارند
Мастӣ ки ба майхонаи з дастор барояд
مستی که به میخانه ز دستار برآید
Дорад хабар аз дарди гирифтории булбул
دارد خبر از درد گرفتاری بلبل
Бо дасти тиҳӣ ҳар ки ба гулзор барояд
با دست تهی هر که به گلزار برآید
Афсурдатар аз ақл шавад маъракаи ишқ
افسرده تر از عقل شود معرکه عشق
Рӯзӣ ки марои дасти вдл аз кор барояд
روزی که مرا دست ودل از کار برآید
Гар сӯзан исо шавад ин водии пурхор
گر سوزن عیسی شود این وادی پرخار
Аз дил чаҳ хаёласт маро хор барояд
از دل چه خیال است مرا خار برآید
Дорад ба ҷигари доғи зи маҳрӯмии Фарҳод
دارد به جگر داغ ز محرومی فرهاد
Ҳар лола ки аз сина кҳсор барояд
هر لاله که از سینه کهسار برآید
Ҳар ҷо набӯд аҳли дилии гӯши броўоз
هر جا نبود اهل دلی گوش برآواز
Раҳмаст барони нағма ки аз тор барояд
رحم است برآن نغمه که از تار برآید
Ширӣ ки ба рағбати надиҳади доя ба атфол
شیری که به رغبت ندهد دایه به اطفال
Хӯн гардад вози дида хўнбор барояд
خون گردد واز دیده خونبار برآید
Фардои қиёмати раг абрӣаст гуҳарбор
فردای قیامت رگ ابری است گهربار
Ҳроаҳ ки аз сина аФгор барояд
هرآه که از سینه افگار برآید
Дар серума агар ғӯта диҳад чархи ҷаҳон ро
در سرمه اگر غوطه دهد چرخ جهان را
Соиб чаҳ хаёласт з гуфтор барояд
صائب چه خیال است ز گفتار برآید