Бихўости зи дили нола ҷонкоҳ барояд
بیخواست ز دل ناله جانکاه برآید
Бе далви врсни Юсуфи азин чоҳ барояд
بی دلو ورسن یوسف ازین چاه برآید
Аз дидаи варони микндши қатраи шабнам
از دیده وران میکندش قطره شبنم
Ҳар ғунча ки аз пӯст саҳаргоҳ барояд
هر غنچه که از پوست سحرگاه برآید
Он рӯзи марои мазраъ умед шавад сабз
آن روز مرا مزرع امید شود سبز
Каз донаи холи ту зи хат оҳ барояд
کز دانه خال تو ز خط آه برآید
Дар доира ҳола шавад моҳи замини гир
در دایره هاله شود ماه زمین گیر
Чун ҳасани тамоми ту з харгоҳ барояд
چون حسن تمام تو ز خرگاه برآید
Зангор муҳобо накунад аз дами шамшер
زنگار محابا نکند از دم شمشیر
Чун бо хати сабзи он рух чун моҳ барояд
چون با خط سبز آن رخ چون ماه برآید
Дастӣ ки фишондам зи баландӣ ба ду олам
دستی که فشاندم ز بلندی به دو عالم
Тарсам ки зи домони ту кӯтоҳ барояд
ترسم که ز دامان تو کوتاه برآید
Аз рости равони захми забон тараф набандад
از راست روان زخم زبان طرف نبندد
Помол шавад сабза чу аз роҳ барояд
پامال شود سبزه چو از راه برآید
Сад ҳарф нафаҳмида кунад бихбри иншо
صد حرف نفهمیده کند بیخبر انشا
То як сухан аз хотир огоҳ барояд
تا یک سخن از خاطر آگاه برآید
Дар суҳбат ишроқ хамӯшаст забонҳо
در صحبت اشراق خموش است زبانها
Раҳмаст ба шамъӣ ки шаб моҳ барояд
رحم است به شمعی که شب ماه برآید
Боҳиммати ноқис ба фалак бар натавон шуд
باهمت ناقص به فلک بر نتوان شد
Кӣ донаи зи хирман ба пуркоҳ барояд
کی دانه ز خرمن به پرکاه برآید
Ҷое ки азизон ба зар қалб гаронанд
جایی که عزیزان به زر قلب گرانند
Юсуф чаҳ фитодааст ки аз чоҳ барояд
یوسف چه فتاده است که از چاه برآید
Аз ғайрати рангинии афкори ту соиб
از غیرت رنگینی افکار تو صائب
Сад оҳи Яманро зи ҷигар гоҳ барояд
صد آه یمن را ز جگر گاه برآید