Бо рӯй ту хуршеди дурахшон чаҳ намояд

با روی تو خورشید درخشان چه نماید

Бо зулфи ту тӯли шаби ҳиҷрон чаҳ намояд

با زلف تو طول شب هجران چه نماید

Аз хандаи хушкӣ чаҳ назари об тавон дод

از خنده خشکی چه نظر آب توان داد

Пеши лаб ӯ пистаи хандон чаҳ намояд

پیش لب او پسته خندان چه نماید

Дар дидаи он кас ки ғубори хат ӯ дид

در دیده آن کس که غبار خط او دید

Ёқӯт чаҳ бошад хати райҳон чаҳ намояд

یاقوت چه باشد خط ریحان چه نماید

Парвона ба гул кӣ шавад аз шамъи тасаллӣ

پروانه به گل کی شود از شمع تسلی

Бо ҳасани гулӯи сӯзи гулистон чаҳ намояд

با حسن گلو سوز گلستان چه نماید

Дар равшании рӯз чаҳ партав диҳад анҷум

در روشنی روز چه پرتو دهد انجم

Бо чеҳраи хандони лаби хандон чаҳ намояд

با چهره خندان لب خندان چه نماید

Ҷое ки буд на фалак аз бе срўпоён

جایی که بود نه فلک از بی سروپایان

Гӯии сари мо дар хами чавгон чаҳ намояд

گوی سر ما در خم چوگان چه نماید

Бо шӯри муҳаббат чаҳ буд шӯри қиёмат

با شور محبت چه بود شور قیامت

Дар пеши намакзори намакдон чаҳ намояд

در پیش نمکزار نمکدان چه نماید

Дар маърака ҳар чанд ҷигари дор буд дил

در معرکه هر چند جگر دار بود دل

Бо он сифати баргаштаи мижгон чаҳ намояд

با آن صفت برگشته مژگان چه نماید

Ҳар чанд санавбар ба ръўнт илм афрӯхт

هر چند صنوبر به رعونت علم افروخت

Бо қомати он сарви хиромон чаҳ намояд

با قامت آن سرو خرامان چه نماید

Авроқи дил аз рабт науфтад ба гусастан

اوراق دل از ربط نیفتد به گسستن

Сӣ пора ба ҷамъияти қуръон чаҳ намояд

سی پاره به جمعیت قرآن چه نماید

Аз хон қаноат шудаи чашми вдли мо сайр

از خوان قناعت شده چشم ودل ما سیر

Дар дидаи мо неъмати алвон чаҳ намояд

در دیده ما نعمت الوان چه نماید

Ин он ғазали ҳазрати ркност ки фармуд

این آن غزل حضرت رکناست که فرمود

Пои малахии пеши сулаймон чаҳ намояд

پای ملخی پیش سلیمان چه نماید