Фориғ буд аз афсари заррини сари хуршед

فارغ بود از افسر زرین سر خورشید

Каз шаъшааи хеш буд афсари хуршед

کز شعشعه خویش بود افسر خورشید

Аз васл тасаллӣ нашавад ошиқи содиқ

از وصل تسلی نشود عاشق صادق

Хамёза субҳаст гули соғари хуршед

خمیازه صبح است گل ساغر خورشید

Бесикка шавад дар ҳама рӯй замини харҷ

بی سکه شود در همه روی زمین خرج

Аз бас ки тамомаст айёри зари хуршед

از بس که تمام است عیار زر خورشید

Хуршед ҷҳонтоб шавад бо ту баробар

خورشید جهانتاب شود با تو برابر

Дар хӯбӣ агар моҳ шавад ҳамсари хуршед

در خوبی اگر ماه شود همسر خورشید

То шуд дили мо дарин боғ чу шабнам

تا شد دل ما درین باغ چو شبنم

Парвоз намудем ба боли впри хуршед

پرواز نمودیم به بال وپر خورشید

Дар сӯхтагӣ чун надаҳум тан ки баромад

در سوختگی چون ندهم تن که برآمد

Аз тӯдаи хокистари шаби ахгари хуршед

از توده خاکستر شب اخگر خورشید

Равшани гуҳаронро буд аз хӯни ҷигари ризқ

روشن گهران را بود از خون جگر رزق

Ҳаст аз шафақи хеш май аҳмари хуршед

هست از شفق خویش می احمر خورشید

Ҳар кас ки кунад соф ба офоқи дили хеш

هر کس که کند صاف به آفاق دل خویش

Чун субҳ наад лаб ба лаби соғари хуршед

چون صبح نهد لب به لب ساغر خورشید

Шуд гарчи сияҳи оинаи мо чўдли шаб

شد گرچه سیه آینه ما چودل شب

Худро нрсондим ба равшангари хуршед

خود را نرساندیم به روشنگر خورشید

Афсӯс ки чун шабнами гул об надодем

افسوس که چون شبنم گل آب ندادیم

Чашмии зи тамошои рухи анбари хуршед

چشمی ز تماشای رخ عنبر خورشید

То бастаам аз хок наҳодӣ ба замини нақш

تا بسته ام از خاک نهادی به زمین نقش

Чун соя кунам сайр ба боли впри хуршед

چون سایه کنم سیر به بال وپر خورشید

Соиб нашуд аз хӯрдани хӯни ғамза ӯ сайр

صائب نشد از خوردن خون غمزه او سیر

Сероби з шабнам нашавад ханҷари хуршед

سیراب ز شبنم نشود خنجر خورشید