Аз рӯй нави хати ёр ҳар ҷо сухан барояд
از روی نو خط یار هر جا سخن برآید
Гирд аз баҳори хезади дӯд аз чаман барояд
گرد از بهار خیزد دود از چمن برآید
Гирданд аз хиҷолат симин барон қабои пӯш
گردند از خجالت سیمین بران قبا پوش
Онҷо ки Юсуфи мооз перҳан барояд
آنجا که یوسف مااز پیرهن برآید
Ҳар чанд гуфтугӯро нозук кунад лаб ӯ
هر چند گفتگو را نازک کند لب او
Печад чу ғунча барҳам тозон даҳан барояд
پیچد چو غنچه برهم تازان دهن برآید
Бисёр сабр бояд гулҳои бӯстон ро
بسیار صبر باید گلهای بوستان را
То оташини навоеи зин на чаман барояд
تا آتشین نوایی زین نه چمن برآید
Равшангар вуҷӯдаст по кӯфтан дар оташ
روشنگر وجودست پا کوفتن در آتش
Раҳмаст бар сапандӣ каз анҷуман барояд
رحم است بر سپندی کز انجمن برآید
Дар зери хоки хусрав аз шарм об гардад
در زیر خاک خسرو از شرم آب گردد
Ҳар ҷо ки номи ширин бо кӯҳкан барояд
هر جا که نام شیرین با کوهکن برآید
Дар қатъ роҳ ҳастӣ шамъӣаст пайравон ро
در قطع راه هستی شمعی است پیروان را
Хорӣ ки дар раҳи ишқ аз пой ман барояд
خاری که در ره عشق از پای من برآید
Аз хилвати Зулайхои Юсуфи чисон бадар зад
از خلوت زلیخا یوسف چسان بدر زد
Ашки ончунон ба суръат аз чашм ман барояд
اشک آنچنان به سرعت از چشم من برآید
Беоҳ нест мумкини растани з қайд ҳастӣ
بی آه نیست ممکن رستن ز قید هستی
Ҳар кас ки дар чаҳ афтод бо ин расан барояд
هر کس که در چه افتاد با این رسن برآید
Мӯяти сифед чун шуд омодаи сафари шӯ
مویت سفید چون شد آماده سفر شو
Кин субҳи тай чу гардид субҳ кафан барояд
کاین صبح طی چو گردید صبح کفن برآید
Санг аз тавваҷуҳи ишқ чун мум нарм гардад
سنگ از توجه عشق چون موم نرم گردد
Тамкини бут маҳоласт бо брҳмн барояд
تمکین بت محال است با برهمن برآید
Ҳасани ғариб ӯро хосиятӣаст соиб
حسن غریب او را خاصیتی است صائب
Каз хотири ғарибони ёд ватан барояд
کز خاطر غریبان یاد وطن برآید