Мабод рӯй ту аз пардаи ҳиҷоб бар ояд

مباد روی تو از پرده حجاب بر آید

Қиёматаст чу аз мағриби офтоб бар ояд

قیامت است چو از مغرب آفتاب بر آید

Ман он замон ба фароғат бар оварам нафас аз дил

من آن زمان به فراغت بر آورم نفس از دل

Ки буии сӯхтагӣ аз дили кабоб бар ояд

که بوی سوختگی از دل کباب بر آید

Агар сухани з касодӣ нашуд ба хоки баробар

اگر سخن ز کسادی نشد به خاک برابر

Чаро баҳам чу зании гирд аз китоб бар ояд

چرا بهم چو زنی گرد از کتاب بر آید

Насими зулфи турогар гзорбр хутан уфтад

نسیم زلف ترا گر گذاربر ختن افتد

Нафаси гудохта аз пӯсти машки ноб бар ояд

نفس گداخته از پوست مشک ناب بر آید

Сиёҳӣ аз дил солик равад ба гӯшаи нишинӣ

سیاهی از دل سالک رود به گوشه نشینی

Ситора аз таҳи ин абри офтоб бар ояд

ستاره از ته این ابر آفتاب بر آید

Магар баранд ба дӯзахи маро суол накарда

مگر برند به دوزخ مرا سوال نکرده

Вагар на кист ки аз ӯҳдаи ҷавоб бар ояд

وگر نه کیست که از عهده جواب بر آید

Ки метавонад азон рӯй длФриби гузаштан

که می تواند ازان روی دلفریب گذشتن

Ки аз назора ӯ умр аз шитоб бар ояд

که از نظاره او عمر از شتاب بر آید

Гушӯд пардаи зи рухсори ҳашари сарсари оҳам

گشود پرده ز رخسار حشر صرصر آهم

Нашуд ки рӯй ту бирҳм аз ниқоб бар ояд

نشد که روی تو بیرحم از نقاب بر آید

Ба ҷади ваҷҳади тавон роҳи ишқи барад ба поён

به جد وجهد توان راه عشق برد به پایان

Агар зи зулф ба шабгири печи втоб бар ояд

اگر ز زلف به شبگیر پیچ وتاب بر آید

Агар фитад ба ғалати роҳи ҷғд дар дили тангам

اگر فتد به غلط راه جغد در دل تنگم

Нафаси гудохтаи соиби азин хароб бар ояд

نفس گداخته صائب ازین خراب بر آید