Бғири хат ки з рӯй латиф ёр барояд
بغیر خط که ز روی لطیف یار برآید
зи об оина нашунида кас ғубор барояд
ز آب آینه نشنیده کس غبار برآید
зи оҳи гарм чаҳ парвост оҳанӣни дил ӯ ро
ز آه گرم چه پرواست آهنین دل او را
Ки теғ аз оташ сӯзанда обдор барояд
که تیغ از آتش سوزنده آبدار برآید
зи рашки он лаби ёқӯти ранги лаъли Бадахшон
ز رشک آن لب یاقوت رنگ لعل بدخشان
Чу лола аз ҷигари санг доғдор барояд
چو لاله از جگر سنگ داغدار برآید
Ғанӣаст фикри гулӯи сӯзи ман зи силсилаи ҷунбон
غنی است فکر گلو سوز من ز سلسله جنبان
Ба пои хештан аз санги ин шарор барояд
به پای خویشتن از سنگ این شرار برآید
Тавон ниҳод ба дил то ба чанд дасти тиҳӣ ро
توان نهاد به دل تا به چند دست تهی را
Ғариб нест агар оташ аз чанор барояд
غریب نیست اگر آتش از چنار برآید
Маро ба захми забони дили тиҳии з ишқ нагардад
مرا به زخم زبان دل تهی ز عشق نگردد
Куҷо ба сӯзани тадбир хорхор барояд
کجا به سوزن تدبیر خارخار برآید
Шикасти ранги гул аз рӯй офтоби мисолат
شکست رنگ گل از روی آفتاب مثالت
Чигуна хок нишин бо фалак савор барояд
چگونه خاک نشین با فلک سوار برآید
Атои соқӣ агар бодаро сиблат насозад
عطای ساقی اگر باده را سبیل نسازد
зи дасти кӯтаҳи мо чун сабу чаҳ кор барояд
ز دست کوته ما چون سبو چه کار برآید
наме тавон дили равшани дурусти баради зи дунё
نمی توان دل روشن درست برد ز دنیا
Чигуна оинаи солими з Зангбор барояд
چگونه آینه سالم ز زنگبار برآید
зи моли риштаи тӯли амл гусаста нагардад
ز مال رشته طول امل گسسته نگردد
Куҷо ба ганҷи гуҳари печи вхми з мор барояд
کجا به گنج گهر پیچ وخم ز مار برآید
Бар ояд ахтари ман соиб аз ваболи замонӣ
بر آید اختر من صائب از وبال زمانی
Ки тухми сӯхта аз хок дар баҳор бар ояд
که تخم سوخته از خاک در بهار بر آید