Домани дашти адам гиёҳ надорад

دامن دشت عدم گیاه ندارد

Вой бар он кас ки зод роҳ надорад

وای بر آن کس که زاد راه ندارد

Рози дили ошиқони зи сина аён аст

راز دل عاشقان ز سینه عیان است

Арсаи маҳшар гурезгоҳ надорад

عرصه محشر گریزگاه ندارد

Бихбрст аз баҳори олами боло

بیخبرست از بهار عالم بالا

Боғи вуҷӯдӣ ки сарв оҳ надорад

باغ وجودی که سرو آه ندارد

Равшании синаҳо зи равзан доғ аст

روشنی سینه ها ز روزن داغ است

Тира буд ҳар шабӣ ки моҳ надорад

تیره بود هر شبی که ماه ندارد

Ҳар сари мӯии ту теғи малик гушойӣ аст

هر سر موی تو تیغ ملک گشایی است

Ҳеҷ шаҳии ин чунин сипоҳ надорад

هیچ شهی این چنین سپاه ندارد

Дар дил хурсанд оҳи срднбошд

در دل خرسند آه سردنباشد

Бодхзон дар биҳишт роҳ надорад

بادخزان در بهشت راه ندارد

Сайр нашуд ташнае азон лаби нўхт

سیر نشد تشنه ای ازان لب نوخط

Оби ҳаёти ин дил сиёҳ надорад

آب حیات این دل سیاه ندارد

Ашки маро чун садаф дилӣ напазируфт

اشک مرا چون صدف دلی نپذیرفت

Вой ба абрӣ ки хона хоҳ надорад

وای به ابری که خانه خواه ندارد

Ранг бурун мезанад зи шишаи софӣ

رنگ برون می زند ز شیشه صافی

Чархи Аннани маро нигоҳ надорад

چرخ عنان مرا نگاه ندارد

Ҳар ки барояд зи сардсери тааюн

هر که برآید ز سردسیر تعین

Фикри либоси вғм кулоҳ надорад

فکر لباس وغم کلاه ندارد

То нашӯй ошнои олами машраб

تا نشوی آشنای عالم مشرب

Қасри вуҷӯди ту пешгоҳ надорад

قصر وجود تو پیشگاه ندارد

Узр писандидааст лек зи нодон

عذر پسندیده است لیک ز نادان

Ҷурми хирадманди узр хоҳ надорад

جرم خردمند عذر خواه ندارد

Дар назари эътибор ишқ азизаст

در نظر اعتبار عشق عزیزست

Соиб агар қадари хок роҳ надорад

صائب اگر قدر خاک راه ندارد