Ранги хати брлъл ҷонон рехтанд

رنگ خط برلعل جانان ریختند

Хор дар пероҳан ҷон рехтанд

خار در پیراهن جان ریختند

Сабзаи хат ҷӯш зад аз лаъли ёр

سبزه خط جوش زد از لعل یار

Тӯтӣон дар шкрстон рехтанд

طوطیان در شکرستان ریختند

Дар тамошои ту арбоби назар

در تماشای تو ارباب نظر

Бар сари ҳам ҳмчўмжгон рехтанд

بر سر هم همچومژگان ریختند

То зи абршишаҳи барқи бодаи ҷуст

تا ز ابرشیشه برق باده جست

намепрессатон ҳамчу борон рехтанд

می پرستان همچو باران ریختند

Зоҳидӣ аз ҳайрати рухсори ту

زاهدان از حیرت رخسار تو

Бодаҳо бар рӯй қуръон рехтанд

باده ها بر روی قرآن ریختند

Ханда кардӣ дар гулистони ғунча ҳо

خنده کردی در گلستان غنچه ها

Шӯри маҳшар дар намакдон рехтанд

شور محشر در نمکدان ریختند

Аз шукр ханд ту мӯрони зери хок

از شکر خند تو موران زیر خاک

Қандҳо аз шира ҷон рехтанд

قندها از شیره جان ریختند

Аз шароби лоязолии соқён

از شراب لایزالی ساقیان

Ҷуръае бар хок инсон рехтанд

جرعه ای بر خاک انسان ریختند

Ҳар касеро ҳар чаҳ боист аз азал

هر کسی را هر چه بایست از ازل

Дар канори рағбаташ он рехтанд

در کنار رغبتش آن ریختند

Сбҳаҳи пеш зоҳидӣ андохтанд

سبحه پیش زاهدان انداختند

Нақл пеш мепрессатон рехтанд

نقل پیش می پرستان ریختند

Бар сари болини беморони ишқ

بر سر بالین بیماران عشق

Сунбули хоб парешон рехтанд

سنبل خواب پریشان ریختند

Хоксоронро ба чашм кам мубин

خاکساران را به چشم کم مبین

Чун абир аз зулф ҷонон рехтанд

چون عبیر از زلف جانان ریختند

Дилбарон аз қомат ҳамчун хаданг

دلبران از قامت همچون خدنگ

Дар ҷигарҳо тухм пайкон рехтанд

در جگر ها تخم پیکان ریختند

На лаган дар гиря моғўтаҳ зад

نه لگن در گریه ماغوطه زد

Шамъи моро хуш ба сомон рехтанд

شمع ما را خوش به سامان ریختند

Гавҳари ҷонро сбкрўҳони ишқ

گوهر جان را سبکروحان عشق

Чун арақ аз ҷабҳа осон рехтанд

چون عرق از جبهه آسان ریختند

Аз муҳӣти тлхкомиҳои мо

از محیط تلخکامیهای ما

Қатрае дар ком Аммон рехтанд

قطره ای در کام عمان ریختند

Ҷуръае омдФзўн аз зарфи мо

جرعه ای آمدفزون از ظرف ما

Субҳдамро дар гиребон рехтанд

صبحدم را در گریبان ریختند

Чун нриздгўҳри дандони халқ

چون نریزدگوهر دندان خلق

Хӯни неъматҳои алвон рехтанд

خون نعمتهای الوان ریختند

Соиб аз шарми ту арбоби сухан

صائب از شرم تو ارباب سخن

Икқлм дар об девон рехтанд

یکقلم در آب دیوان ریختند

Хониш
ғзл шморҳ 137 — прӣ соткнӣ ъндлӣб ⬇