Азбими хати он лаб шуд борӣк ва чунин бошад

ازبیم خط آن لب شد باریک و چنین باشد

Онро ки чунин заҳрӣ дар зер нигин бошад

آن را که چنین زهری در زیر نگین باشد

Дргўшаҳи он чашмаст ёкнҷи даҳани холаш

درگوشه آن چشم است یاکنج دهن خالش

Чун дузд ки пайвастаи ҷӯёӣ камӣн бошад

چون دزد که پیوسته جویای کمین باشد

Аз шарми ъзортў бо он ҳамаи зебоӣ

از شرم عذارتو با آن همه زیبایی

Ҳар ҷо ки равад хуршеди чашмаш ба замин бошад

هر جا که رود خورشید چشمش به زمین باشد

Аз партави нури меҳр болидани моҳи нав

از پرتو نور مهر بالیدن ماه نو

Чун фарбеҳии ришта аз дар самин бошад

چون فربهی رشته از در سمین باشد

Об аз гиреҳи муҳками сахтии набарди берун

آب از گره محکم سختی نبرد بیرون

Аз менашавад хуррам ҳар дил ки ҳазин бошад

از می نشود خرم هر دل که حزین باشد

Дар рӯй замин ҳар каси бандад ба гиреҳи зар ро

در روی زمین هر کس بندد به گره زر را

Хубаст ки чун қорун дар зер замин бошад

خوب است که چون قارون در زیر زمین باشد

Шуд тозаи зи пайғомаши захми дили ман соиб

شد تازه ز پیغامش زخم دل من صائب

Ҳар кас намакин афтод ҳарфаш намакин бошад

هر کس نمکین افتاد حرفش نمکین باشد