Оташи лаъл аз рахт дар арақи шарми мард

آتش لعل از رخت در عرق شرم مرد

Себи занхдони ту дасти зи хуршеди барад

سیب زنخدان تو دست ز خورشید برد

Нақши шаби врўзи мо бо маи вхўри бдншст

نقش شب وروز ما با مه وخور بدنشست

Як раҳи азин къбтини ханда назд нақши барад

یک ره ازین کعبتین خنده نزد نقش برد

Гарчи серум рафтааст сарфаи ҳамон бо ман аст

گرچه سرم رفته است صرفه همان با من است

Теғ кашид офтоби қатраи шабнами стрд

تیغ کشید آفتاب قطره شبنم سترد

Қадршиносони вақти ҷон ба сабӯҳӣ диҳанд

قدرشناسان وقت جان به صبوحی دهند

Бар сари паймонае субҳи нафасро супурд

بر سر پیمانه ای صبح نفس را سپرد

Аз ситами рӯзгори соиб осӯда бош

از ستم روزگار صائب آسوده باش

Ҳар каси нешӣ ки дошт дар ҷигари мо фишурд

هر کس نیشی که داشت در جگر ما فشرد