Набошад чун тани осонон з хӯрду хоби айши мо

نباشد چون تن آسانان ز خورد و خواب عیش ما

зи ашк ва оҳ мегардад ба обу тоби айши мо

ز اشک و آه می گردد به آب و تاب عیش ما

Сари мо гарм аз хӯни ҷигар чун лола ме гардад

سر ما گرم از خون جگر چون لاله می گردد

Чу бедардон набошад аз шароби ноби айши мо

چو بی دردان نباشد از شراب ناب عیش ما

Агар чаҳ риштаҳо кӯтаҳи зи печ ва тоб ме гардад

اگر چه رشته ها کوته ز پیچ و تاب می گردد

Ду боло мешавад доими зи печу тоби айши мо

دو بالا می شود دایم ز پیچ و تاب عیش ما

Ба сайри моҳ аз маҳфил махон парвонаи мо ро

به سیر ماه از محفل مخوان پروانه ما را

Ки мегардад хунак аз партави маҳтоби айши мо

که می گردد خنک از پرتو مهتاب عیش ما

Макун зинҳори манъи мо зи сайру давр эй носеҳ

مکن زنهار منع ما ز سیر و دور ای ناصح

Ки аз гардиш ба паргораст чун гирдоби айши мо

که از گردش به پرگارست چون گرداب عیش ما

Сабаби ҷӯянди баҳри айши мо аҳбоб , азин ғофил

سبب جویند بهر عیش ما احباب، ازین غافل

Ки мебошад бурун аз олами асбоби айши мо

که می باشد برون از عالم اسباب عیش ما

Шавад дар ҳалқаи зикри худо , даврони мо комил

شود در حلقه ذکر خدا، دوران ما کامل

Яке сад мешавад чун сбҳаҳ дар миҳроби айши мо

یکی صد می شود چون سبحه در محراب عیش ما

Агар чаҳ файз бисёраст дар тнҳоншинӣ ҳо

اگر چه فیض بسیارست در تنهانشینی ها

Яке сад гардад аз ҷамъияти аҳбоби айши мо

یکی صد گردد از جمعیت احباب عیش ما

Ту каз хилвати надории баҳраи харҷи анҷуманҳо шӯ

تو کز خلوت نداری بهره خرج انجمن ها شو

Ки бошад дар садаф чун гавҳари сероби айши мо

که باشد در صدف چون گوهر سیراب عیش ما

Сафои хотир аз мо дар талабкории мҷуи соиб

صفای خاطر از ما در طلبکاری مجو صائب

Ки бошад дар вусӯли баҳр чун сайлоби айши мо

که باشد در وصول بحر چون سیلاب عیش ما