Захмро омодаи шӯ чун шуд мусоиди рӯзгор

زخم را آماده شو چون شد مساعد روزگار

Кзкҷӣ бешаст айби ростӣ дар тирмор

کزکجی بیش است عیب راستی در تیرمار

намезанад нохун ба доғи ишқ , сайри лолаи зор

می زند ناخن به داغ عشق،سیر لاله زار

Шох вбргӣ медиҳад девонагиро нави баҳор

شاخ وبرگی می دهد دیوانگی را نو بهار

Дар биёбоне ки моро медуанд шӯри ишқ

در بیابانی که مارا می دواند شور عشق

Кӯҳкан бо бесутуни тифлӣ буд домани савор

کوهکن با بیستون طفلی بود دامن سوار

Пери канъон ар назар бозӣ надорад шиква Эй

پیر کنعان ار نظر بازی ندارد شکوه ای

Покбозст аз пушаймонии ҳарифи ин қимор

پاکبازست از پشیمانی حریف این قمار

Ҳалқа зиҳгир шуд қади хаданги сарв ро

حلقه زهگیر شد قد خدنگ سرو را

Тавқи қамарии зи инфеъоли қомати мавзуни ёр

طوق قمری ز انفعال قامت موزون یار

Ҳамчуи мисатони сар ба пой икдгр биниҳода анд

همچو مستان سر به پای یکدگر بنهاده اند

Дар ҳарими наргиси бемор ӯ хобу хумор

در حریم نرگس بیمار او خواب و خمار

Ғунча ҳар вақте ки хоҳад метавонад гул шудан

غنچه هر وقتی که خواهد می تواند گل شدن

Гул нагардад ғунча , дилро аз шукуфтани поси дор

گل نگردد غنچه، دل را از شکفتن پاس دار

Ҷои худро то ба чашми фитнаи ҷӯй ӯ супурд

جای خود را تا به چشم فتنه جوی او سپرد

Дар шукри хоб фароғат рафт чашми рӯзгор

در شکر خواب فراغت رفت چشم روزگار

Аз дили мо биқрории гирди кулуфт май барад

از دل ما بیقراری گرد کلفت می برد

намезадойад остини мавҷ аз дарёи ғубор

می زداید آستین موج از دریا غبار

Гарчи ақлу ҳушу дайну дил ба пой ӯ фишонд

گرچه عقل و هوش و دین و دل به پای او فشاند

намекашад шармандагии соиби ҳамон аз ишқи ёр

می کشد شرمندگی صائب همان از عشق یار