Ман намеоем ба ҳуш аз панд , биҳушами гузор

من نمی آیم به هوش از پند، بیهوشم گذار

Баҳри ман соҳил нахоҳад гашт , дар ҷӯшами гузор

بحر من ساحل نخواهد گشت، در جوشم گذار

Гуфтугӯии тавба май резади намак дар соғарам

گفتگوی توبه می ریزد نمک در ساغرم

Пунба бурдор аз сари мино ва дар гӯшами гузор

پنبه بردار از سر مینا و در گوشم گذار

Аз хумор мегаронӣ мекунад сар бар танам

از خمار می گرانی می کند سر بر تنم

То сабк кардам сабуии бода бар дӯшами гузор

تا سبک گردم سبوی باده بر دوشم گذار

Кардаам қолаби тиҳӣ аз иштиёқати ъмрҳост

کرده ام قالب تهی از اشتیاقت عمرهاست

Қомат чун шамъ дар миҳроби оғӯшами гузор

قامت چون شمع در محراب آغوشم گذار

Гар ба ҳӯшёрии ҳиҷоби ҳасан монеъ ме шавад

گر به هوشیاری حجاب حسن مانع می شود

Дар сармастии сиррии як бор бар дӯшами гузор

در سرمستی سری یک بار بر دوشم گذار

Шарҳи шабҳои дарози ҳиҷр аз зулфаст беш

شرح شبهای دراز هجر از زلف است بیش

Пунбае бар лаб аз он субҳи баннои гӯшами гузор

پنبه ای بر لب از آن صبح بنا گوشم گذار

намечакад чун шамъи соиби оташ аз гуфтори ман

می چکد چون شمع صائب آتش از گفتار من

Сарфа дар гуёе ман нест , хомӯшами гузор

صرفه در گویایی من نیست، خاموشم گذار