Май ҷони бахш агар чаҳ ҷом зар мегирад аз мино

می جان بخش اگر چه جام زر می گیرد از مینا

Суфоли ташнаи лаби файз дигар мегирад аз мино

سفال تشنه لب فیض دگر می گیرد از مینا

Нагардад ишқи хӯни ошоми ғофил аз дили пари хӯн

نگردد عشق خون آشام غافل از دل پر خون

Ки дар ҳар соғарии соқӣ хабар мегирад аз мино

که در هر ساغری ساقی خبر می گیرد از مینا

Маро бар ахтари иқболи соғар рашк ме ояд

مرا بر اختر اقبال ساغر رشک می آید

Ки дар ҳар гардишии ҷон дигар мегирад аз мино

که در هر گردشی جان دگر می گیرد از مینا

намемонад зи гардиши Асия то об ме ояд

نمی ماند ز گردش آسیا تا آب می آید

з давр уфтад чу соғар , бол ва пар мегирад аз мино

ز دور افتد چو ساغر، بال و پر می گیرد از مینا

Дили равшани сар бе мағзи моро гарм ме созад

دل روشن سر بی مغز ما را گرم می سازد

Ки май чун оташин шуд пунба дар мегирад аз мино

که می چون آتشین شد پنبه در می گیرد از مینا

Мазан ангушт бе тобии маро Эй ҳамнишин бар лаб

مزن انگشت بی تابی مرا ای همنشین بر لب

Ки зӯри бодаи ман меҳр бар мегирад аз мино

که زور باده من مهر بر می گیرد از مینا

Биафшон ҳар чаҳ майгирӣ агар осӯдагии хоҳӣ

بیفشان هر چه می گیری اگر آسودگی خواهی

Ки соғари бода бедардисар мегирад аз мино

که ساغر باده بی دردسر می گیرد از مینا

зи шавқи бӯса ҳар соъати даҳонро ғунча ме созад

ز شوق بوسه هر ساعت دهان را غنچه می سازد

Ба лаби соқӣ ҳамоно пунба бар мегирад аз мино

به لب ساقی همانا پنبه بر می گیرد از مینا

Туҳидастӣ ба фикр мбдоء андозад хасисон ро

تهیدستی به فکر مبداء اندازد خسیسان را

Ки чун соғар шавад холӣ хабар мегирад аз мино

که چون ساغر شود خالی خبر می گیرد از مینا

зи тамкини меҳр бар лаби зан ки хок аз файзи хомӯшӣ

ز تمکین مهر بر لب زن که خاک از فیض خاموشی

Насиб аз бодаи навашон бештар мегирад аз мино

نصیب از باده نوشان بیشتر می گیرد از مینا

Яке сад мешавад дар пардаи шарму ҳаёи хӯбӣ

یکی صد می شود در پرده شرم و حیا خوبی

Шароби лолаи гавани ранг дигар мегирад аз мино

شراب لاله گون رنگ دگر می گیرد از مینا

зи симо метавон дарёфт дар дил ҳар чаҳ ме бошад

ز سیما می توان دریافت در دل هر چه می باشد

Айёри бодаро соҳиб назар мегирад аз мино

عیار باده را صاحب نظر می گیرد از مینا

Дил аз ашк надомат кун тиҳӣ дар мавсими перӣ

دل از اشک ندامت کن تهی در موسم پیری

Ки соқии боқии шабро саҳар мегирад аз мино

که ساقی باقی شب را سحر می گیرد از مینا

Ки соқӣ мешавад соиби дарин маҳфил наме донам

که ساقی می شود صائب درین محفل نمی دانم

Ки ҷӯш май зи шодии пунба барме гирад аз мино

که جوش می ز شادی پنبه برمی گیرد از مینا