Аз фурӯғ моҳ мегардад ба оби втоби абр

از فروغ ماه می گردد به آب وتاب ابر

Ҷилва шукр кунад бошер , дар маҳтоби абр

جلوه شکر کند باشیر، در مهتاب ابر

Гар чунин бандад ба хушкии киштии эҳсони муҳӣт

گر چنین بندد به خشکی کشتی احسان محیط

Икқлм чун коғаз абрӣ шавад бе оби абр

یکقلم چون کاغذ ابری شود بی آب ابر

Дар гиреҳ бастааст дарёи оби худ рочўни гуҳар

در گره بسته است دریا آب خود راچون گهر

Хушк меояд бурун аз баҳр чун қуллоби абр

خشک می آید برون از بحر چون قلاب ابر

Пеши азин май рехти аздстши гуҳар бе ихтиёр

پیش ازین می ریخت ازدستش گهر بی اختیار

Дарзамони кишт мо шуд гавҳар ноёб абр

درزمان کشت ما شد گوهر نایاب ابر

Хозин гавҳар надорад аз тршрўиии гзир

خازن گوهر ندارد از ترشرویی گزیر

Бар сиёҳӣ мезанад чун мешавад шодоби абр

بر سیاهی می زند چون می شود شاداب ابر

намекунад дилҳои шаб дар гиряи тӯфон , дида ам

می کند دلهای شب در گریه طوفان، دیده ام

намешавад гуё ба чашмами пардаҳои хоби абр

می شود گویا به چشمم پرده های خواب ابر

Дар замони тангдастии дил ба ҳақ рӯй оварад

در زمان تنگدستی دل به حق روی آورد

Рӯбаҳ дарё меравад чун мешавад бе оби абр

روبه دریا می رود چون می شود بی آب ابر

Зери бормнти эҳсон , намемонад Карим

زیر بارمنت احسان، نمی ماند کریم

Вом дарё раканд таслим аз сайлоби абр

وام دریا راکند تسلیم از سیلاب ابر

Дар кафи даст карямон нест гавҳари роқрор

در کف دست کریمان نیست گوهر راقرار

Қатраро аз биқрорӣ мекунад симоби абр

قطره را از بیقراری می کند سیماب ابر

Обрӯ соиб наризад пеши дарёи баъди азин

آبرو صائب نریزد پیش دریا بعد ازین

Гар шавад аз дидаи хўнбори ман сероби абр

گر شود از دیده خونبار من سیراب ابر