Кӣ зи хорӣҳои ғурбат мекунад прўогҳр ?

کی ز خواریهای غربت می کند پرواگهر؟

Доя аз грдитимӣ дошт дар дарёи гуҳар

دایه از گردیتیمی داشت در دریا گهر

Хоксории қисмати соҳибдилон имрӯз нест

خاکساری قسمت صاحبدلان امروز نیست

Дар садафи гирд ятемӣ дошт брсимогҳр

در صدف گرد یتیمی داشت برسیماگهر

Ҷавҳари зотӣ ба нури орият муҳтоҷ нест

جوهر ذاتی به نور عاریت محتاج نیست

Дршби тор аз фурӯғ худ шавад пайдои гуҳар

درشب تار از فروغ خود شود پیدا گهر

Моҳи канъон робробр мекунад босими қалб

ماه کنعان رابرابر می کند باسیم قلب

Дртрозўи он ки май синҷиди сухани робогҳр

درترازو آن که می سنجد سخن راباگهر

Аз тҷрдпоиаҳи равшандилони грддблнд

از تجردپایه روشندلان گرددبلند

Ҷой бар сар медиҳандаш чун шавад иктогҳр

جای بر سر می دهندش چون شود یکتاگهر

Рӯзии равшандилон аз олами болобўд

روزی روشندلان از عالم بالابود

Об аз дарё намегирад зи истиғнои гуҳар

آب از دریا نمی گیرد ز استغنا گهر

Зери пой худ набинад ҳиммати саршори ман

زیر پای خود نبیند همت سرشار من

Гар маро резанд чун дарё ба зери погҳр

گر مرا ریزند چون دریا به زیر پاگهر

Бе сухани каши ҳам сухан меояд аз дил бар забон

بی سخن کش هم سخن می آید از دل بر زبان

Гар ба пои хеш берун ояд аз дрёгҳр

گر به پای خویش بیرون آید از دریاگهر

Нест мумкин аз равонии ашги ромонъ шудан

نیست ممکن از روانی اشگ رامانع شدن

Дорад аз бе дасти впоиӣ дар гиреҳи сад пои гуҳар

دارد از بی دست وپایی در گره صد پا گهر

Моҳи канъон аз ғарибии шдъзизи рӯзгор

ماه کنعان از غریبی شدعزیز روزگار

Пой май печад ба домони садафи биҷогҳр

پای می پیچد به دامان صدف بیجاگهر

намекунад аз содаи лўҳиҳои ҳамон ёдўтн

می کند از ساده لوحیها همان یادوطن

Гарчи дрхок ғарибӣ мешавад биногҳр

گرچه درخاک غریبی می شود بیناگهر

Хоксорӣ кам насозад соиби об рӯй мард

خاکساری کم نسازد صائب آب روی مرد

Аз баҳои худ намеуфтад ба зери пои гуҳар

از بهای خود نمی افتد به زیر پا گهر