Зиҳӣ аз ғайрати рӯяти гиребони чоки гулшан ҳо

زهی از غیرت رویت گریبان چاک گلشن‌ها

зи хуии оташинати тозаи доими доғи гулхан ҳо

ز خوی آتشینت تازه دایم داغ گلخن‌ها

Назар бар офтобу моҳи нгшоинди аҳли дил

نظر بر آفتاب و ماه نگشایند اهل دل

Дарин кишвар наяндозад сиёҳии доғи равзан ҳо

درین کشور نیندازد سیاهی داغ روزن‌ها

Ннозм чун ба бахти худ , ки дар аҳди ҷунуни ман

ننازم چون به بخت خود، که در عهد جنون من

Дили сангин ба ҷои санг май боради зи доман ҳо

دل سنگین به جای سنگ می‌بارد ز دامن‌ها

Сар омад солҳо аз даври маҷнӯн ва ҳамон хезад

سر آمد سال‌ها از دور مجنون و همان خیزد

зи чашми оҳӯон чун ҳалқаи занҷири шеван ҳо

ز چشم آهوان چون حلقه زنجیر شیون‌ها

зи ҷӯши хӯн чунон шуд чоки захми синаи пардозам

ز جوش خون چنان شد چاک زخم سینه‌پردازم

Ки берун рафт аз кафи риштаи тадбири сӯзан ҳо

که بیرون رفت از کف رشته تدبیر سوزن‌ها

зи шавқи маҳмили Лайлии з ҳарҷо гирд май хезад

ز شوق محمل لیلی ز هرجا گرد می‌خیزد

Ғизолон май кашанд аз давр бе тобонаи гардан ҳо

غزالان می‌کشند از دور بی‌تابانه گردن‌ها

Ба муҳтоҷон мудоро кун ки ҷузи нақши паии мӯрон

به محتاجان مدارا کن که جز نقش پی موران

Набошад ҳеҷ занҷирӣ барои ҳифзи хирман ҳо

نباشد هیچ زنجیری برای حفظ خرمن‌ها

Дар истеҳкоми манзил саъй дорад хоҷа , зини ғофил

در استحکام منزل سعی دارد خواجه، زین غافل

Ки ҳар сангии ниҳон дар остин дорад фалохан ҳо

که هر سنگی نهان در آستین دارد فلاخن‌ها

зи хуршеди қиёмати соғарии лаби хушк тар дорам

ز خورشید قیامت ساغری لب خشک‌تر دارم

Дар он водӣ ки аз рег равон гиранд равған ҳо

در آن وادی که از ریگ روان گیرند روغن‌ها

Магари рутаб аллсон шуд хомаи соиби дарин гулшан ?

مگر رطب اللسان شد خامه صائب درین گلشن؟

Ки гардиданд бо чандини забони хомӯши сӯсан ҳо

که گردیدند با چندین زبان خاموش سوسن‌ها