Май гудозади хӯн гармам нашутур Фсод ро

می‌گدازد خونِ گرمم نشترِ فَصّاد را

намекунад аз оби урён , дашнаи фӯлод ро

می‌کند از آب عریان، دشنهٔ فولاد را

Сарв аз қамарӣ ба сари сад мушт хокистар фишонд

سرو از قمری به سر صد مشتِ خاکستر فشاند

То ба сунбул роҳ додӣ шонаи шамшод ро

تا به سنبل راه‌ دادی شانهٔ شمشاد را

Ин гул рӯй ърқнокӣ ки ман дидам азу

این گلِ روی عرقناکی که من دیدم ازو

Даста гул мекунад ойӣнаи фӯлод ро

دستهٔ گل می‌کند آیینهٔ فولاد را

Чархро оромгоҳи офияти пиндоштам

چرخ را آرامگاهِ عافیت پنداشتم

Ошён кардам тасаввур , хонаи сайёд ро

آشیان کردم تصّور، خانهٔ صیاد را

Гар чаҳ бераҳмаст аммо бебасират нест ҳасан

گر‌چه بی رحم است اما بی‌بصیرت نیست حسن

Наъли гулгун май намояди тешаи Фарҳод ро

نعلِ گلگون می‌نماید تیشهٔ فرهاد را

Бози соиби андалебонро ба шӯр оварда Эй

باز صائب عندلیبان را به شور آورده‌ای

Бар ҳам овозон худ мапаснд ин бедод ро

بر هم‌آوازانِ خود مپسند این بیداد را