Аз раҳи Марв ба ҷилваи нопойдори умр

از ره مرو به جلوه ناپایدار عمر

Каз муваҷҷаҳи сароб буд пуду тори умр

کز موجه سراب بود پود و تار عمر

Фурсат намедиҳад ки башуем зи дидаи хоб

فرصت نمی دهد که بشویم ز دیده خواب

Аз бас ки тунд мегузарад ҷӯйбори умр

از بس که تند می گذرد جویبار عمر

Барг сафар бисоз ки бо дасти раъшаи дор

برگ سفر بساز که با دست رعشه دار

Натавон гирифт домани боди баҳори умр

نتوان گرفت دامن باد بهار عمر

Камтар буд зи суҳбати барқу гиёҳи хушк

کمتر بود ز صحبت برق و گیاه خشک

Дар ҷисми зори ҷилваи нопойдори умр

در جسم زار جلوه ناپایدار عمر

Бар чеҳраи ман ончӣ сифедӣ кунад на мӯаст

بر چهره من آنچه سفیدی کند نه موست

Гардӣаст мондаи бррхм аз раҳгузори умр

گردی است مانده بررخم از رهگذار عمر

Обӣ ки монад дртаҳи ҷӯ сабз ме шавад

آبی که ماند درته جو سبز می شود

Чун Хизр зинҳор макун ихтиёри умр

چون خضر زینهار مکن اختیار عمر

Занг надоматӣаст ки рӯзам сиёҳ азуаст

زنگ ندامتی است که روزم سیاه ازوست

Дар дасти ман зи нуқраи комили айёри умр

در دست من ز نقره کامل عیار عمر

Даст аз самар бишӯй ки ҳаргиз наруста аст

دست از ثمر بشوی که هرگز نرسته است

Ҷузи оҳи сард , сунбулӣ аз ҷӯйбори умр

جز آه سرد، سنبلی از جویبار عمر

Фаҳмида харҷ кун нафаси худ ки баста аст

فهمیده خرج کن نفس خود که بسته است

Дар риштаи нафаси гуҳари обдори умр

در رشته نفس گهر آبدار عمر

Мушкил ки сар баровард аз хоки рӯзи ҳашар

مشکل که سر برآورد از خاک روز حشر

Онро ки кард бе самарии шармсори умр

آن را که کرد بی ثمری شرمسار عمر

Заҳрӣаст заҳри марг ки ширин наме шавад

زهری است زهر مرگ که شیرین نمی شود

Ҳарчанд талх мегузарад рӯзгори умр

هرچند تلخ می گذرد روزگار عمر

Рӯз муборакӣаст ки бо ишқ бӯда ам

روز مبارکی است که با عشق بوده ام

Рӯзи гузаштае ки буд дар шумори умр

روز گذشته ای که بود در شمار عمر

Ашг надоматӣаст чу борони навбаҳор

اشگ ندامتی است چو باران نوبهار

Чизе ки мондааст ба ман аз баҳори умр

چیزی که مانده است به من از بهار عمر

То чанд бар саҳифаи айём чун қалам

تا چند بر صحیفه ایام چون قلم

Соиб ба гуфтугӯи гузаронеи мадори умр

صائب به گفتگو گذرانی مدار عمر